මායාකාර සිනහවක අයිතිකාරිය වෙත....

 මායාකාර සිනහවක අයිතිකාරිය වෙත.... 

දිවි අවසන් වන තුරුත් මා නුඹට වෛර කරමි,

දිවි අවසන් වනතුරුත් මා නුඹට ප්‍රේම කරමි,

එහෙත් මා නැවත කිසිදිනක නුඹ හමුවට නොපැමිනෙමි,

නැවත කිසිදිනෙක මා නුඹට නොලියමි,

නුඹ උතුරු එලිදෙස බලා දිනෙක නුඹෙන්ම විමසාවි, 

ඔහු මට සැබැවින්ම පෙම් කලාද? 

නුඹට පිලිතුරු ලැබේවි,

නිල් අහසේ ඔහේ පාව යන වලාකුලු නුඹට පිලිතුරු දේවි, මේ හිස් බව තුල මා නිශ්ෂබ්දව නුඹට කොතරම් පෙම් කලාද යත්, 

වෙරල අද්දර දම්පාට හැන්දෑවක බැස යන හිරු නුඹට පිලිතුරු දේවි, ප්‍රේමයේ අවසන් හාදුව, අවසන් බැල්ම කෙතරම් සුන්දරද ප්‍රේමාන්විතද යත්, නුඹව ස්පර්ශ කල අවසන් දින නුඹ හුස්ම මා හුස්ම හා මුසු වූ අවසන් මොහොත කෙතරම් සුන්දරද යත්, 

ශීත රාත්‍රියක පායන සද නුඹට පිලිතුරු දේවි, 

නුඹේ මුලු ලොවම අදුරු වූවත් ඈත සිට නුඹ දෙස බලා ප්‍රේමයේ චන්ද්‍රාලෝකයෙන් නුඹව වෙලාගත් සොදුරු ප්‍රේමවන්තයා කව්ද යත්....

මා නුඹට වෛර කරමි, එහෙත් මා නුඹට ප්‍රේම කරමි..... 

DuLee

ප්‍රේමය ගැන ප්‍රේමයකින් තොරව ලියමි,

 ප්‍රේමය ගැන ප්‍රේමයකින් තොරව ලියමි,

මා ප්‍රේමය ගැන යම් විශ්වාසයක් තිබේ නම් එයට එකම හේතුව මගේ දෙමව්පියන්ගේ තුල තිබූ ප්‍රේමයයි. මා ප්‍රේමයට වෛර නොකරමි. එහෙත් මා වර්තමාන ප්‍රේමය කෙරෙහි කිසිදු ඇල්මක් නොදක්වමි. ඔබ ඉදිරියේදී එයට හේතූන් වටහා ගනීවි. එය වර්තමාන ප්‍රේමය කෙරෙහි මා සිතෙහි ඇති වූ කුහක හැගීමක්ද නැතහොත් හේතු සහිත වූ කෙතරම් සාධාරන හැගීමක්ද යයි නුඹ වටහා ගනීවි.

මා මුලින් කියුවා සේ මා මෙලොව දුටු  සාර්ථකම පෙම් කතාව දුටුවේ මා දෙමව්පියන් තුලිනි. ඔවුන් විවාහ වූයේ යෝජනාවකිනි. ඒ වනවිටත් දෙදෙනාම 30 පැනපු අයය. ඔවුන් කිසිදා වැලන්ටයින් කියා දිනයක් නම් සමරා නැත. ඔවුන් අතර රෝස මල් හුවමාරු වූයේ නැත. එහෙත් මාගේ පියා වැඩට ගිය අවසන් දිනද වැඩ ඇරී එද්දි (මිය යන්න මසකට පමන පෙර) අම්මට උලුදු වඩේ සහ පරිප්පු වඩේ ගෙනාවා මතකය. ඒ අම්මාගේ ප්‍රියතම අහරක් විය. තාත්තා මිය ගිය පසු මා ගෙදර තිබෙන පුටු සැටිය වෙනස් අතකට හැරවීමි. එයට හේතුව නම් ඔවුන් දෙදෙනා වැඩ වලින් නිදහස් වන සෑම වෙලාවකම, විශේයෙන් ඉරිදා දින වලදී ඒ පුටු සැටියේ හිදගෙන එක්ව රූපවාහිනී නරඹනු මැවි මැවී මට පෙනීමයි. අම්මා තාත්තාට වඩා මදක් වැඩිමල්ය. ඔවුන් දෙදෙනා වඩාත්ම ප්‍රිය කල සිහිනයකි රෑ සන්ගීතමය වැඩ සටහන බලන්නේ එකිනෙකාට හේත්තු වීගෙනය. අතින් අල්ලාගෙනය. එවිට මට මදක් ඉරිසියා සිතේ. අපේ ජෙනරේශන් එකේ එවැනි සරල සුන්දර ප්‍රේමයන් මුන ගැහේදැයි මට විශ්වාසයක් නැත. ඔවුන් එක්ව සිනමා පට නරඹන්න යයි.( 60 පැන්න පසුවද) එක්ව සන්ගීතමය රාත්‍රීන් නැරඹීමට යයි. ඒ මෝටර් සයිකලයේ නැගීය. මාගේ මව කිසිදා මාගේ පියාට කාරයක් අවැසි යයි හෝ විශාල ගෙවල් අවැසියයි හෝ පවසා නැත.

මම මසකට සැරයක් දෙකක් ඔව්න්ට පීසා එකක්, බර්ගර් කින්ග් එකෙන් කේ එෆ් සී එකෙන් මොනවා හෝ ගෙනවිත් දේ. ඒ අප ජෙනරේශන් එකේ ඒවා රසවත් මිලවැඩි අහර (Branded) යයි පිලිගන්නා බැවිනි. මට ඔවුන්ට හොදම දේ දෙන්න අවැසි බැවිනි. එහෙත් ඔවුන් දෙදෙනාම මට පවසන්නේ "ඇයි උඹ මේවට වියදම් කරන්නේ මීට වඩා අපි කැමති කොස් ටිකක් තම්බන් කිරි හොදි කරවල කෑල්ලක් එක්ක මිරිස් ටිකක් බැදල බඩ පිරෙන කම් කන්න".එවිට මට තරහ යයි. මම ඔවුන්ට කියන්නේ "කොහෙද ඉතින් පිනක් නෑනෙ පීසා කෑල්ලක් රස බලන්න" කියාය. ඔවුන් ඉතින් මගේ සිත සැදීමට පීසා කෑල්ලක් කයි. ඔවුන් සතුටු කරන ආකාරය සිතාගැනීමට මහට විටෙක උගහටය. යම් භාන්ඩයක මිල හෝ, බ්‍රෑන්ඩ් එක හෝ ඒ ගැන ඇති සමාජමය මතය ඔවුන් ගනන් නොගනී. ඉතින් ඔවුන්ට හොදම දේ දීම මහට ගැටලුවක් විය. ඔවුන් දෙදෙනාගේ ප්‍රියතම ඩේට් එක වූයේ මෝටර්සයිකලයේ නැගී මාගේ මවගේ මහ ගෙදර යාමය, රෑ බෝවී එනගමන් කොහේ හෝ ආප්ප කඩයකින් ආප්පයක් දෙකක් කා ප්ලේන්ටියක් බීමය. 

තාත්තා රෝහල් ගතවන දිනයේ (Jayawardanapura hospital) අම්මාට සමු දුන්නේ ඒ ඔහු මගේ මවගෙන් ඈත් වන දිනය බව නොදැනය. මොකද ඔහුට මාගේ මෝටර් සයිකලයේ පිටුපස ආසනයේ වාඩි වී ඇවිද යාමටද හැකියාවක් තිබුනු බැවිනි. යාමට පෙර ඔහු හරියටම මසකට ඇතිවන්න හාල් පරිප්පු සහ අවැසි සෑම දෙයම ගෝනියක දාගෙන ගෙනවිත් තිබුනි. රෝහලේ සිටි සෑම දිනකම ඔවුන් දෙදෙනා සිටියේ මල් කඩමින්ය. අම්මාට ඔහු ගන්නා පලමු ඇමතුම උදේ පාන්දර 5ටය.අම්මා දුරකතනය ලග තබාගෙන නොනිදා ඒ ඇමතුම එන තුරු බලා සිටී. කොරෝනා නීති අනුව තාත්තා බැලීමට යාමට හැකියාව තිබුනේ එක් අයෙකුට පමනි.

 කකුලේ දියවැඩියා තුවාලයකින් වේදනා විදින මාගේ මව රැගෙන යාම මහට ලේසි නොවීය. ඇය ඇතුලට යනවානම් මා එලියේ සිටිය යුතුය. ඇයට තනිව 21 වාට්ටුවට යාමට නොහැකිය. ඉතින් මා තනිවම තාත්තා බැලීමට ගියෙමි. පසුව අම්මා බැලීමට අවැසි යයි තාත්තාද, තාත්තා බැලීමට අවැසි යයි අම්මාද පෙරලි කරන්නට විය. මා එක් දිනෙක අම්මාවද රැගෙන යම් ඇදුරුම් කමක් ඔස්සේ 21 වන වාට්ටුවට (Nephrology ward) ඇයව රැගෙන ගියෙමි.  එදින මා දෙදෙනාටම හොරෙන් තාත්තාගේ සහ අම්මාගේ ඇස් දෙස බැලුවෙමි. ඒ ඇස් සතුටින් දැල්වෙනවාය. තාත්තාගේ මුහුනට සද එලිය වැටුනා සේය. මහට කදුලු නවත්වා ගැනීමට බැරි විය. එහෙත් එතන සිටි නර්ස් ලා මා සමග පෙරලි කරන්න විය. මහට එලියෙන් සිටීමට සිදු විය. ඒ මාගේ මව සහ පියාගේ වූ ප්‍රේම කතාවේ එකිනෙකා මුන ගැසුනු අවසන් දිනයයි. එකිනෙකා දෙස ප්‍රේමයෙන් බැලූ අවසන් අවස්තාවයි. මා අම්මාට පොරොන්දු වුනෙමි, තාත්තාව කෙසේ හෝ යහතින් නැවත ගෙන එන ලෙස. එහෙත් එය මහට කිරීමට නොහැකි විය. ඉන් දින 10කට 15කට පසු තාත්තා මිය ගියේය. මිය යන්න පැය 6කට 7කට පමන පෙරද ඔහු අම්මාට ජන්ගම දුරකතනයෙන් ඇමතීය. සිතා ගන්න පුලුවන්ද තාත්තාගේ පන සුන් සිරුර අම්මා නිවසට පිලිගත් ආකාරය. මා මෙය ටයිප් කරද්දී මාගේ අත් දෙක වෙව්ලයි. ඇය සැමදා නිදාගන්නේ ඔහුගේ ජන්ගම දුරකතනය ලග තබාගෙනය. රෙදි සෝදද්දී ඔහුගේ රෙදිද සෝදයි. මට ප්‍රේමය ගැන මීට වඩා උදාහරනයක් නැත.

ඉතින් මා ඒ කතාව ඔස්සේ ප්‍රේමය යන මාතෘකාව තුල තවත් කිමිදෙමි. රොමාන්තික ප්‍රේමය, ශෘන්ගාරාත්මක ප්‍රේමය, කිසිදා නොලබන ප්‍රේමය, අනියම් ප්‍රේමය, මේ සියල්ල මුසු වූ ප්‍රේමය, ඒක පාර්ශවික ප්‍රේමය, මේ සියල්ල මා විද ඇත. විවිද නාම ඔස්සේ ප්‍රේමය වර්ගකොට ඇත. විවිද දාර්ශනිකයන් ප්‍රේමයේ සියලු වර්ගයන් වර්ග කොට ඇත. තවකෙකු ලින්ගිකත්වය වෙනෙකුගෙන්ද ප්‍රේමය තවකෙකුගෙන්ද ලබා ගැනීම සාධාරනීය කරනය කරනු ඇත. තවකෙකු තම ගැහැනිය තවත් මිනිසෙකු සමග බෙදාගෙන ඔහුගේ ගැහැනිය හා නිදාගැනීමට ආසා වනුඇත (Swapping) . මෙවැනි අවසතා සියල්ල මා දැක ඇත. වර්තමානයේ ප්‍රේමය තුල රෝස මල් ඇත, රුපියල් 800ට පැය දෙක සිටින රූම්ස් ඇත. එකිනෙකා තම තමන්ගේ ආර්තික මට්ටමට ගැලපෙනයුරින් සතුටු කිරීමට භෞතික දේ අරන් දෙනු ඇත.

නැති බැරි ප්‍රේමවන්තයා සෙරෙප්පු දෙකක්ද, ඇති හැකි ප්‍රේමවන්තයා අයි ෆෝනයක්ද අරන් දෙනු ඇත. එහෙත් ඔවුන් සැබෑ කල් පවතින ප්‍රෙමයක උරුම කරුවන්ද කියා ඔවුන්ටම විශ්වාස නැත. අද කැමතී කියූ පෙම්වතිය සමග හෙට දින ලින්ගිකව එක් වේ. සමහර විට ඈද එය බලාපොරොත්තු වේ. ඉන් පසු මසකින් දෙකකින් දෙදෙනාට දෙදෙනා එපා වේ. තම පෙම්වතිය හෝ පෙම්වතා එපා වද්දී මීලග චොයිස් එක මෙනු එකේ මේත් සමගම තෝරයි. සමාජ අඩවි මෙයට හොදම තෝතැන්නකි. විවාහ වී වසර ගනනාවක් ගියද ඔවුන් තම සහකරු සහකාරියන් එපා වද්දී මීලග චොයිස් එක ඉතා පහසුවෙන් සොයා ගනී. මාද මගේ ජීවිතයේ එවැනි සබදතා වලට ගොදුරුව නැත යයි නොපවසමි.

 මා ඔවුන්ට එක තැන දුක් විදිමින් සිටින්න යයි නොපවසමි. එහෙත් කසාදය හුදෙක් ඔහේ කරගන්නවාට වඩා දෙදෙනා ගැන මනා අවබෝදයකින් විවාහ වන්නන් ඉතා අඩුය. එබැවින් අවසානයේ සිදු වන්නේ එක්කෝ දරුවම් වෙනුවෙන් හා යුතුකම් වෙනුවෙන් ජීවත් වීමටය. නැතහොත් අනියම් රස විදීමය. ගැහැනිය පිරිමියාට හොරෙන් අනියම් රස විදී, පිරිමියා ගැහැනියාටහොරෙන් අනියම් රස විදී. අවසානයේ රාත්‍රියේදී එකම සයනයක දෙදෙනා ආදරයෙන් සැතපෙයි. එහෙත් එය ව්යාජ ලෙන්ගතුකමක් පමනි. ඔවුන්ගේ ශරීර ගැටුනද ඔවුන්ගේ මනස ඇත්තේ දහවල් අනියම් සුව විදි ඇය හෝ ඔහු කෙරෙහිය. සමහර වුන් නම් මෙයට එකගය. ඔවුන් එකිනෙකාට ඒවා හන්ගනේ නැත. මට සැබැවින්ම එය වටහාගැනීමට අපහසුය. මට එය විකෘතියක් පමනි. විවිද දාර්ශනිකයන් යයි පවසගන්නා වුන් සිය මනස් වල ඇති සෙක්ස් ෆැන්ටසීන් සාධාරනීයකරනය කරමින් ලියයි. ඉතින් යටි සිතේ තවමත් ගල් යුගයේ ලින්ගික ආශාවන් ඇති මිනිසුන් සහ ගැහැනුන් මේ දාර්ශනිකයන්ගේ මත හිසෙහි තබාගෙන වටේ යති. මා මෙහි අවසානයට මනෝ චිකිත්සක වික්ටර් ෆ්‍රැන්කල්ගේ (දිවි අරුත කිම ලේඛක හා දෙවැනි ලෝක යුද්දයේ දිවි ගලවාගත් යුදෙව් වෛද්යවරයෙකු වේ) ප්‍රේමය හා ලින්ගිකත්වය ගැන යම් උපුටා ගැනීමක් දමමි.

ප්‍රේමය විදීම හා විදින ආකාරය එකිනෙකාගේ බුද්දි මට්ටම්, නිර්මානශීලීත්වය හා හෝමෝන ක්‍රියාකාරිත්වය මත වෙනස් වනු ඇත. ජීව විද්යාත්මකව මොලයේ ඇති ඩොපමින්, සෙරොටොනින් වැනි නියුරෝට්‍රන්ස්මිටර්ස් හා ඔක්සිටොසින්, ටෙස්ටෙස්ටෙරොන්, ඊස්ට්‍රජන් වැනි හෝර්මෝන ක්‍රියාකාරීත්වය නිසා ප්‍රේමය ඇති වේ. මොන දාර්ශනිකයන් මොන කතා කියුවද, මොන කවියා කිනම් අයුරින් ප්‍රේමය ගැන ලියුවද මෙහි ඇති ජීව විද්යාත්මක පදනම මෙයය. බල්ලෙකුගේ හා වෙනත් තිරිසන් සතෙකුගේද මෙය මෙලෙසම සිදුවනු ඇත. ඔවුන්ද එකිනෙකාට ඇලෙනු ඇත. එහෙත් එය ආත්මීය තලයකට රැගෙන යාමට තරම් ඔවුන්ගේ මනස විකාශනය වී නොමැත. එබැවින් ඔවුන් අසුවන තම වර්ගයේ සතෙකු සමග ලින්ගිකව එක්වීමට මැලි නොවේ. එය හා වර්තමානයේ බොහෝ මානව ලින්ගික සබදතා අතර වෙනසක් සොයාගැනීමට මට උගහටය.

ආත්මීය ප්‍රේමයක් සැබැවින්ම තිබේද?

එය තවම මාද සොයමි. එහෙත් එය මා මව මාගේ පියා දෙස නෙත් යොමු කල, මා පියා මාගේ මව දෙස අවසන් වරට බැලූ මොහිතේ අත්වින්දෙමි. ඔවුන් සැබැවින්ම වාසනාවන්තය. ඔවුන් මට පසක් කලේ ජීවිතයේ මහා ලොකු භෞතික දේවල් නොතිබුනද ආත්මීය ප්‍රේමයක නුඹ සැනසීම අවසන් සුසුම වන තෙක් පිරී තිබෙන බවය. මා මිතුරන්ගේ දෙමව්පියන්ගේ ඇති අනියම් සබදතා ගැන ඔවුන් මට පවසා ඇත. මගේ හොදම මිතුරෙකුගේ මව මාගේ පියාගේ අවමගුල දිනයේ හඩා වැටෙන්නේ, අනේ මටත් මේ වගේ ප්‍රේමයක් තිබුනා නම් පුතේ කියායි.

ඉතින් හුදෙක් කාලය සමග පටු වීගෙන යන, එන්න එන්න තිරිසන් රසවින්දනය වෙත ඇදෙන මේ ප්‍රේමය සොයා ගැනීම සමහර විට ෆැන්ටසියක්ම වනු ඇත. කසාද බැදි පසු ප්‍රේමවන්තයා මිනිහා වෙයි, පෙම්වතිය මගෙ ගෑනි වෙයි. ඔවුන් පෙම් කරද්දී එකිනෙකාගෙන් සැගවූ විවිද පැති එලියට එන්න ගනී. මෙය පොදුධර්මතාවයකි (අන්ඩ්‍රෙ මොරිස් ගේ ස්ඵටීකරනය වු ස්ටීරියෝටයිපය බිදී යාම) . එහෙත් බුද්දිමත් ඉවසීමක් ඇති යුවල කාලය සමග යම් සමතුලිතතාවයකට පත්වේ. මේ ඉවසීම නැති වුන් වෙඩිමේ ෆොටෝ ඇල්බමය එලි දැක්වීමටද පෙර අනියමක පැටලේ. අවසානය තවත් ට්‍රෝපි ෆකර් කෙනෙක්ගේ ගොදුරක් වීම විය හැක. ( Trophy Fuckers අසුවන අසුවන කාන්තාව හෝ පුරුශයා සමග එක් වෙයි, එය ආඩම්බරෙන් තැන තැන කියවයි, මචන් මන් අරකිට ගැහුවා මේකිට ගැහුවා මෙච්චරක් ගැහුවා යයි). මෙහි අවසන් ගොදුර සිය දරුවන් විය හැක. දරුවන් ආදර්ශය ගන්නේ දෙමව්පියන්ගෙනි. ආත්මීය ප්‍රේමයක් නොමැති දෙමව්පියන්ගේ දරුවන්ද මේ තොරොම්බල් හා ලින්ගිකත්වය පමනක් පදනම් වූ ප්‍රේමයක උරුම කරුවන් වනු ඇත. බොරු නම් අද දින කාමර වල වැලන්ටයින් සමරන කීයෙන් කීදෙනෙක් තව අවුරුදු 20කට පමන පසු එක්ව සිටීදැයි සොයා බලන්න.

මා මෙය මනෝ වෛද්ය වික්ටර් ෆ්‍රැන්කල් ගේ පරිවර්තනයෙන් අවසන් කරමි.  

 📝DuLee

ලින්ගිකත්වය තුලින් එන උච්චතම සතුට පසුපස ඇති රහස කුමක්ද? 

ලින්ගිකත්වය සහ සතුට, මේ සියල්ල වර්තමානයේ සන්දෘෂ්ටික රික්තයක් තුල ( ෆ්‍රැන්කල්ගේ existential vacuum idea අපිට අවශ්ය වන්නේ කිසියම් දෙයක තේරුම, අරුත දැනගැනීමනම් අරුත නොදැන ජීවත් වීම හිස් අවකාශයක් තුල ජීවත් වීමකි, අවසානයේ සියල්ල වෙහෙසක් බවට පත් වේ) නිශ්පලවූ තෘප්තියක් සොයා යාමකි. මෙහි ප්‍රතිපලය ලින්ගික උද්දමනයකි. හරියට මුදල් වල අගය කාලයත් සමග අවප්‍රමානය වීමක් සේ. 

සෙක්ස් වලට තිබෙන්නා වූ අගය (not in financial sense) අඩු වන්නේ එය වර්තමානයේ මානුශීය ස්වභාවයන්ගෙන් ඈත් වන බැවිනි. (ධනවාදී පෙලබවීම් තුල සියල්ලටම ම්ලක් නියම වන්න ගනී, ඉල්ලුම් සැපයුම් න්යාය සියල්ලටම අදාල කරගන්නට මිනිසා පෙලබෙයි.)  මිනිසුන්ගේ ලින්ගික ක්‍රියාවලිය භෞතික ශරීරයන් අතර වූ සම්බන්දයට වඩා බොහෝ එහා බුද්දිමය, ආත්මීය අවස්තාවක තිබිය යුතු දෙයකි. (මිනිසුන් සහ සතුන් අතර ඇති මේ බුද්දිමය වෙනස්කම් නිසා අප හා සතුන් අතර වෙනස කැපී පෙනෙනු ඇත.) 

එය සැබැවින්ම භෞතික සිරුරු වල ඝට්ටනයෙන් එහාට ගිය දෙයකි. ආදරය, සිතීමේ හැකියාව, නිර්මානශීලීත්වය වෙනි භෞතිකත්වයෙන් එහාට ගිය හැන්ගීම් නිසා ඇති වන්නා වූ අවසන් ප්‍රතිපලයක් ලෙස මිනිස් ලින්ගික එක් වීම සිදු වියයුතුය. තවදුරටත් සරල කරන්නේ නම්, මේ අති උච්ච වූ ලින්ගික තෘප්තිමය අවස්තාව සනිටුහන් කරන්නේ ආදරය තුලින් ඇති වන්නා වූ එක්වීමකින් පමනි.

වරෙක මැස්ලෝ පවා අවදාරනය කලේ ආදරයෙන් තොරව එක්වන්නා වූ මිනිසුන් හට කිසිදා ආදරය තුලින් එක්වන්නා මිනිසුන් ලබන්නා වූ උච්ච වූ හර්ශය ලබා ගැනීමට කිසිදා හැකි නොවන බවය. 

Man's search for Ultimate meaning! Page 84

By Psychiatrist Sir Viktor Frankl.

University of Vienna. 

Austrian neurologist and psychiatrist as well as a Holocaust survivor.

Happy Valentines day all 🌹

Covid 19 and Mindfulness

                කෝවිඩ් 19 සහ සතිමත්බව....

ලෝකයේ නව සාමාන්ය තත්වයට අප කැමැත්තෙන් හෝ අකමත්තෙන් අනුගත වීමට සිදුවී ඇත. මෙතෙක් කල් නොනිමි ආශාවන් පසු පස විශාල තරගකාරීබවකින් යුක්තව දිවගිය මිනිසා මොහොතකට හෝ ඒ ආශාවන් හා තරගකාරීත්වය පසෙක තබා දැන් සිය පැවත්මේ සුරක්ශිත බවට ප්‍රදාන තැනක් දෙමින් සිය දෛනික කටයුතු කරගනිමින් පවතී. ඇති හැකි අය හොද මට්ටමේ මුඛ ආවරන, සැනිටයිසර් වර්ග මෙන්ම මුව ආවරනද පාවිච්චි කලද, සිය පෞද්ගලික වාහන වල ගමන් බිමන් ගොස් ශීත කල කාමරයක වාඩි වී නැවත සුරක්ශිත්ව සිය වාහනයේ නිවස බලා ඒමට හැකි වුවද (විශේශයෙන් මේ අවස්තාවේ නීති සම්පාදනය කරන වුන්) මෙරට බොහෝ පුරවැසියන් මේ කිසිදු පහසුකමක් නොමැතිව මගී බස් රථ වල හා දුම්රිය වල ගමන් කරන්නේ සිය ජීවිත අවදානමට වඩා සිය ආර්තිකමය අවදානම දැඩිලෙස දැනෙන බැවින් විය හැක.

ඉතින් මා මෙහිදී බලාපොරොත්තු වන්නේ කෝවිඩ් වලින් අපට ඇතිවන බලපෑම ගැන සාකච්චාකිරීම නොවේ. අප වැඩිපුර නොසිතන එහෙත් බෞද්ධයන්ට අලුත් දෙයක් නොවන යම් ක්‍රමවේදයක් අනුගමනය කිරීම හා එය පුරුද්දක් කරගැනීම තුලින් කෝවිඩ් අවදානමෙන් යම් තරමක් හෝ මිදීමය.

සතිමත්බව, සතිමත් භාවනාව, මයින්ඩ්ෆුල්නස් නමින් බටහිර බවුන් වඩන්නන් අතර ඉතා ජනප්‍රිය බාවනා ක්‍රමය තුලින් අපගේ දිනය හැඩගස්වා ගැනීමයි. මෙය සතිපට්ඨාන භාවනා ක්‍රමය ඇසුරින් බිහිවී ඇති ඕනෑම දැනුම් තේරුම් ඇති වයස 6ක් වැනි මට්ටමක සිට මහල්ලා දක්වා අනුගමනය කිරීමට පහසු චර්යාවකි. එමෙන්ම මනෝ විද්යාත්මක ප්‍රතිකාර ක්‍රම වලටද සතිමත් බව බොහෝ සෙයින් යොදාගෙන ඇත. මා මෙය උදාහරනයක් ඇසුරින් පහදන්නම්.

පලමුව මෙහි ක්‍රමවේදය හදුන්වා දෙමි.

ඔබ සතිමත් බවින් ගතකරනවා යනු, මේ මොහොතේ ඔබගේ සිරුරේ ඇතිවන චලනයන්, ඔබට ඇසෙන ශබ්දයන් සහ ඔබට දැනෙන අනිකුත් සියලු සන්වේදන මෙන්ම ඔබ සිරුරේ ඉබේ ඇතිවන හා ඔබ සිතා ඇති කරන චලනයන් ගැනද ඔබ අවදානයෙන් ගත කිරීමයි. මේ අතර ඔබ සිතට ඇති වන සියලු වර්ගයේ සිතුවිලි, හැගීම් දෙසද ඔබ අවදානයෙන් බලා සිටිය යුතුය. එනම් සිතුවිලි සහ නුඹ එක් අයෙකු ලෙස නොව සිතුවිලි නුඹ වෙත එන ආගන්තුකයෙකු ලෙස සලකා එදෙස බලා ඒවා හා නොගැටී නො ඇලී ඒවා තවත් එක් සිතුවිල්ලක් සේ සලකා (වලාකුලක් දෙස බලා සිටිනවා සේ. දැන් බලාසිටින වලාකුල තවත් මොහොතකින් අප අසල නොමැත. කොටින් එහි හැඩය හෝ දිශාවද සොයාගත නොහැකිය. එහෙත් ඔබ ඒ වලාකුලේ හැඩයේ සොදුරු බව හෝ බියකරු බව දෙස ඇලීමෙන් හෝ ගැටීමෙන් බලා සිටිය හොත් ඔබට එහි වෙනස්  වීම තුලින් වේදනාවක් හෝ ඔබගේ පරිකල්පනය තුලින් බියක්, දුකක් හෝ වෙනත් හැගීමල් ජනිත වේ) ඒවාට ඔහේ යාමට ඉඩ දිය යුතුය. බොහෝ ලෙස කොරෝනා සමයේ මානසික සෞඛ්ය පිරිහී යාමට එරෙහිව මෙය හොද ප්‍රතිකර්මයකි. මා මේ ගැන වෙනම ලියමි. දැන් මා උදාහරණයට යමි.

සිතන්න ඔබ එදිනෙදා පොදු ප්‍රවාහන සේවයෙන් හෝ පෞද්ගලික වාහනයකින් සේවයට යන යම් ආයතනයක අලෙවි විදායක වරයෙක් කියා. මා ඔබගේ එදිනෙදා ජීවිතයට සතිමත් බව එක් කරමි.

පලමුව ඔබ සතුව හොද මට්ටමේ මුඛ ආවරනයක්, සැනිටයිසර් කුප්පියක් (සාක්කුවේ දමාගත හැකි) සහ කැමති නම් අත් මේස් හා මුව ආවරනයක්ද පාවිච්චි කල හැක.

ඔබ උදෑසන අවදිවෙයි. හැකිනම් අවදි වූ පසු ඔබ දෑස් හැරපු පලමු අවස්තාවේ සිට සතිමත් විය හැක. එනම් ඔබ කරනා සියලු කර්තව්යයන් සිහියෙන් කිරීමයි. ඔබ සයනයේ සිට නාන කාමරය වෙත ඇවිදන් යාම ඔබ සිහියෙන් කරන්න. ඇවිදිනවා ඇවිදිනවා යයි සිතින් සිතමින්, ඔබ නාන කාමරයේදී සිදු කරන්නා වූ සියලු කර්තව්යයන් ද එය සිහි කරමින් කරන්න. කොටින් සබන් කෑල්ල ගන්න නුඹ අත සබන් පෙට්ටිය දෙසට ගමන් කරද්දී එයද මෙනෙහි කරන්න. මා අත සබන් පෙට්ටොය වෙත ගමන් කරනවා යයි සිතමින්. මේ අයුරින් ඔබ කන්නාඩියෙන් මුහුන බලද්දී එයද මෙනෙහි කරන්න, කෝපි කෝප්පය පානය කරද්දී ඔබ සිත කෝපි කෝප්පයේ උශ්නත්වය, එහි රසය, එහි සුවද දෙසම පමනක් යොමන්න. එය පානය කරන ගමන් සිතට අයාලේ යාමට ඉඩ නොදෙන්න. වෙනත් හැගීම් සිතුවිලි වලට ආක්‍රමනය කිරීමට ඉඩ නොදෙන්න. මේ අයුරින් ඔබ උදෑසන අහර ගනිද්දීද  සිහියෙන් එය කරන්න. මා මේ ආහාරය අනමි, දැන් මුඛය වෙත ලන් කරමි, සපමි, ගිලිමි ලෙස ඒ ක්‍රියාවලියේ නුඹ සිටින්න. අල්ලපු ගෙදර කොරෝනා රෝගියෙක් සිටිය ත් ඒ සිතුවිලි වලට නුඹ සිතට ඒමට ඉඩ නොදෙන්න.නෞකාව ගිලෙන්නේ නැව තුලට වතුර ආ පසුය, එලියේ කෙතරම් කුනාටු ජල මට්ටම් වැඩිය තිබුනත් නැවියා සිය නෞකාව හොදින් මෙහෙය වයි නම් බිය විය යුතු නැත.

ඔබ දැන් නුඹ බසය වෙත ඇවිදන් යන කාලය තුල එම ඇවිදීම සක්මන් භාවනාවේ ලක්ශන සමග ඉටු කරන්න. වම් කකුල උසවමි, දකුනු කකුල ඔසවමි, තබමි. යමෙකු ඔබ වෙත ලගා වෙයි නම් සිහියෙන් ඒ දැක්ම මෙනෙහි කරන්න. ඔහු මා වෙත ලගා වෙයි. ලගා වෙයි. මා සුබ උදෑසනක් යැයි පවසමි, සිනහසෙමි. ඔහු අතර පරතරයක් තබාගත යුතුය. එය සතිමත්ව සිදු කල යුතුය. දැන් ඔබ බසයට නගිදිදී ඔබ අත බසයේ ෆුට් බෝඩයේ අත් තබන ප්‍රදේශයේ තැබීම සිහියෙන් දැකිය යුතුය. ඔබ පෞද්ගලික වාහනයක් හෝ මෝටර් සයිකලයක් පදවයි නම් එයද සිහියෙන් කරන්න. ඔබට ස්ටීරින්ග් වීල් එක හෝ හැඩලය තුලින් දැනෙන ස්පර්ශය සිතින් විදින්න දකින්න. සෑම ස්පර්ශයක් අවසානයේදීම හැකිනම් සැනිටයිසරයෙන් අත් සෝදාගන්න. එයද මෙනෙහි කරන්න.

නුඹ රැකියා ආයතනයේ සිටිද්දී පොදු පරිඝනකයක් පාවිච්චි කරයි නම් එයට පෙරද අත් සෝදා එය පාවිච්චි කල පසුවද අත් සෝදන්න.( යතුරු පුවරුව). නුඹ මුනගැසීමට ගැනුම් කරුවන් ඒ නම් සැමවිටම සිහියෙන් යුක්තව දුරස්තභාවය පවත්වාගන්න. අන් අයෙකුගේ පෑනක් පාවිච්චි කරයි නම් එයද පාවිච්චි කල පසු අත් පිරිසිදු කරගන්න. විශේශයෙන් නුඹේ අත් වල චලනයන් පිලිබද සතියෙන් පසු වන්න. අත් වල ස්පර්ශයන් පිලිබද සතිමත් වෙන්න. ඒ අත් මොහොතකට හෝ පිරිසිදු නොවී මුහුන වෙත ලන් නොකරන්න.

මේ අයුරින් නුඹ දවස කෙසේ හෝ සතියෙන්, නැතහොත් පූර්ණ සිහියෙන් ගත කිරීමට උත්සුක වන්න. නුඹගේ සෑම ක්‍රියාවක්ම වචනයෙන් සිතීමට අවැසි නැත. හුදෙක් සෑම ක්‍රියාවක්, සිතුවිල්ලක්, අවට හේතූන් නිසා දැනෙන සන්වේදනයන් කෙරෙහි අවදානයෙන් සිහියෙන් ගත කරන්න. නුඹ නොදැව්නුවත්වම නුඹ සිත විදර්ශනාවේ පලමු අදියර ඉටුකරමින් පවතී. එයද කොරෝනාවට පින්සිදුවන්නටය. කිසිම විටක කලබලකාරී නොවන්න. කාලය කලමණාකරනය කරගන්න. පමාවීම නුඹ මනසට සතියට තර්ජනයකි. නිවසට පැමිනිපසු කිසි විටක කලකිරීමකින් තොරව ලෝකයේ ස්වභාවය වෙනස් වන යුරු, නොසිතූ දෙය සිදුවනයුරු, සිතූ දෙය නොසිදුවිය හැකි බව අවබෝදයෙන් දකින්න. එය ලෝකයේ ස්වභාවය ලෙසද එයට කලකිරී පලක් නොමැති බවද සිතන්න. නුඹට හැකි උපරිමය සාධාරනත්වය දවසට ඉටු කරන්න..... 

මේ පුරුද්ද නුඹ ශාරීරික මානසික සෞඛ්ය තත්වය මෙන්ම සමාජයීය සෞඛ්යමය යහපැවත්මද නන්වාලීමට උරදෙනු ඇත.

දුලිත කසුන්

(BSc in Psychology / BA in Social Sciences (Politics and International Studies) / Certificate in Counselling and Psychology) 

The Game

 The Game! 

මම මේක නිකමට හිතපු දෙයක්. සමහර වෙලාවට මම මෝටර් සයිකලේ යද්දි එහෙම නැත්තම් සූස්තියක් ඇදල ආතල් එකේ ඉද්දි එහෙම නැත්තම් ඔහේ අපත විදියට ඇදට වෙලා ඉද්දි එන සිතුවිලි තියෙනවා. ඒව ඒ මොහොත පහු වුන ගමන් ඉවර වෙනවා. ඉතින් ඒව ලියන එක මට මිස් වෙනවා. ඉතින් මම නිකමට හිතුව හිතෙන දේ ඒ වෙලාවෙම ටයිප් වෙන විදියෙ ඇප් එකක් තිබ්බනම් කියල. මේ වගේ දේවල් රීසච් මට්ටමේ නම් තියෙනව ඇති ලිට්‍රිචර් රිවීව් එකක් කරල බැලුවොත්. ඊට පස්සෙ ආයෙත් මට මෙහෙම හිතුන. ඇත්තටම අපි ලබන ස්පර්ශ වලින් එන වින්දන, අපි ඇස් වලින් ලබන වින්දන කොටින්ම පන්චෛන්ද්‍රියන්ගෙන් ලබන වින්දන සියල්ල අපිට දැනෙන්නෙ මනස ඇතුලෙ. අපි ඒ දැනෙන දේ සහ සාමාන්ය මනස ඇතුලෙ අපි හිතල මවාගත්ත සන්සිද්දියකයි වෙනස තමා අපේ ශරීරය. භෞතික ශරීරය. අපේ හිත විශ්වාස කරනව මේ ශරීරය හා සම්බන්ද සිද්දවෙන ක්‍රියා සත්යයි කියල මනස හා ශරීරය එකතුව සිද්ද වෙන සිද්දීන්. මනස පමනක් හෝ මල සිරුරක් පමනක් ඇතුලත සිදුවන සිදුවීම් සත්ය සිදුවීම් වලින් බැහැර කරනවා. බුදු දහමේ කියවෙන්නෙ ශරීරය කියන එකත් සම්මුතියක් හා අනාත්ම, බිදෙන සුලු දෙයක් විදියට, එනම් ශරීරය කියා අපේ සිතේ තිබෙන්නෙ යම් සම්මුති පරිකල්පනයක්. අපේ හිතේ තියෙන දේට වඩා සත්ය ශරීරය වෙනස් වෙනවා.

මම මෙතන ධර්මය කතා නොකරමි. එහෙත් මෙයට අදාල තර්කයන් විවිද අන්ශ ඔස්සේ ලබාගනිමි. ඩෙකාට් නම් දාර්ශනිකයාගේ කියමනක් තියෙනවා "මම සිතමි, එබැවින් මා සිටිමි" "cogito, ergo sum" ("I think, therefore I am") (දැනට අවුරුදු ගානක ඉදන් මගෙ වට්ස් ඇප් ස්ටේටස් එක).  මම සිතමි, සිතුවිලි මාගෙන් වෙන් කල නොහැක, එබැවින් මා පවතිමි යන්න ඔහු ගෙනා ප්‍රධාන තර්කයක්. තවද මනස සහ ශරීරය එකිනෙකට ලගින් සම්බන්ද වූ වෙනම දේවල් දෙකක් විදියට ඔහු පවසනවා. කාල් මාක්ස් වෙනි  දයාලක්තික භෞතිකවාදීන් මනස යන්න මොලයේම වූ ජීව විද්යාත්මකව සිදුවන යාන්ත්‍රනය තුලින් ඇතිවන්නා වූ ප්‍රතිපලයක් ලෙස පවසනවා. මම ලගදි කියවපු පොතක (මොලය හා ස්නායු පිල්බද ශල්ය වෛද්ය හෙන්රි මාශ්ගේ ඇඩ්මිශන්ස් පොත, Admissions by Dr Henry Marsh) එම ලේඛකයා පවසනවා දශක ගනනක තම වෛද්ය අත්දැකීම් තුල තමන්ට තවමත් සිතාගත නොහැකි සන්සිද්දිය වන්නේ මනසේ ක්‍රියාත්මක වීම කියා, එනම් එය හුදෙක් ජීව විද්යාත්මක ප්‍රතිපලයක් (consciousness as an outcome of a biological process) පමනද නැතහොත් මනස ලෙස වෙනම පැවතීමක් ඇතිද යන්න තවමත් ඔහුට සිතාගත නොහැකි බව ඔහු පවසනවා. මා ලගදී කියවූ නාඋයනේ අරියධම්ම ස්වාමීන්වහන්සේගේ පොතක තිබෙනවා විඥානය ඇති වන්නේ පන්චස්කන්ධයේ පැවැත්ම නිසා බව. එනම් උන්වහන්සේ එහි ප්‍රතික්ශේප කරනවා අන්තර් භවය, එනම් මේ අප දැනට සිටින ජීවී අවස්තාවේ මෙන්ම ගතකරන අන්තර්භවයක් කිසිසේත් සිදු නොහැකි බව මොකද අප මිය ගියාට පසු කිසිදු ඉන්ද්‍රියක් තුලින් අපට ලෝකය ආශ්වාදය කිරීමට නොහැකි බැවින්. අවැසි අයට ඒ පොතේ පීඩීඑෆ් එක ලබාදිය හැක.

( මා මෙය බුදුදහමේ කිනම් ත්‍රිපිඨක පාටයක සදහන් වනවාද යන්න නොදනී. දර්ශනයද මා විශයක් ලෙස හදාරා ඇත්තේ දේශපාලන දර්ශනය පමනයි (සන්දෘශ්ඨික දර්ශනය හා මනස පිලිබද යම් යම් දේ මනෝ විද්යාවේදී ඉගෙන ගෙන ඇත) අනෙක් මේ ලියන දේ මා කියවූ මතකයෙන් ලියන බැවින් සීයට සීයක් නිර්වද්ය වාඛ්යම මට ලිවීමට හැකි නොවනු ඇත එහෙත් මා මාගේ සිතුවිලි ටික මෙසේ ගොනු කරමි.) 

 අපට ඉන්ද්‍රීන් 5ක් ඇත. ශබ්දය, රස, ස්පර්ශ, ගන්දය සහ රූප අප ඒ ඉන්ද්‍රීන් තුලින් ආශ්වාදය කරමු. එය ආශ්වාදය කිරීමට ප්‍රදාන වශයෙන් හේතු වන්නේ මනසේ අප බාහිර ලෝකයේ තිබෙන්නා වූ දේ එසේ තිබෙනවා යයි ඇති වන්නා වූ මානසිකමය අවස්තාවය. මනස එසේ දෙයක් නොතිබුනා යයි සිතන්නේ නම් අපට එහි ආශ්වාදයක් හෝ වේදනාවක් නොමැත. උදාහරණයක් ලෙස ඔබ කුඩා කල ඔබට ඔබේ මව "ඔබේ මව" ලෙස කිසිවෙකු හෝ කියා නොදුන්නා නම් ඔබට ඇය තවත් එක ගැහැනියක පමනි. අප ශරීරය සහ සොබාදහම සෑදී ඇති ආකාරය අනුව අප ජීව විද්යාත්මක සාධකද මේ මනසේ ඇතිවන බැදීම් සදහා යම් ක්‍රියාවක් ඉටු කරයි. උදාහරණයක් ලෙස නුඹ යම් යුවතියකට ආකර්ශනය වේ. මේ ආකර්ශනයට ප්‍රධානම හේතුව ජීව විද්යාත්මක යයි මම සිතමි. එනම් හෝමෝන ක්‍රියාකාරීත්වය (endocrine system and neurotransmitters) හා නියුරොට්‍රාන්ස්මිටර්ස් නම් මොලයේ නියුරෝන සෛල වල අග තිබෙන යම් රසායනද්‍රව්යයක්, (නුඹට සතුට, දුක ඇති වීමට හේතු වෙයි, සෙරටොනින්, ඩොපමින් වෙනි), ඔක්සිටොසින් වෙනි හෝමෝනද මේ ප්‍රේමනීය ක්‍රියාවලිය සදහා හේතු වේ.

ඉන්පසු ඇතිවන්නේ යම් සන්නිවේදනයකි එනම් ප්‍රේමය පැවසීම, ඒ සදහා ලෝකයේ බිහිවී ඇති යම් යම් රොමාන්තිකමය ක්‍රියාවලින් සිදු කර්ගැනීම (රෝස මල් හුවමාරුව, රාත්‍රී සද එලිය යට සිප ගැනීම් වෙනි (pre learned from poetry, novels, movies and think it is as a romantic something justike kissing under the tower eiffel, we believe this activity as a romantic thing, cz we have seen so many images, movies read poetry, stories about kissing in Paris) , මේ බොහෝ ඒවා වෙලද පලේ නිර්මාණයන්ය). මේ සන්නිවේදනය ගල් යුගයේ කපල් එකක් උදාහරන ලෙස ගත හොත් සිදුවන්නේ වෙනස් ආකාරයටය. සමහර විට සන්න්වේදනයක් සිදු නොවීම යුවතිය බලසම්පන්නම පුරුශයාට හිමි වේ නිතරගයෙන්. පසුව සදාචාරාත්මක වැටවල් බැදීම සහ මානව නෛතිකමය, සමාජමය ප්‍රගමනයන් තුලින් අද මේ තිබෙන තැනට පැමින ඇත.

කෙසේ හෝ මේ දෙදෙනාගේ ප්‍රේමනීය සන්නිවේදනයන් හරි ආකාරව සිදුවූවොත් වර්තමාන සමාජයට සතුටු ලෙස කසාදකින් අහවර වනු ඇති යයි අප සිතමු. අවසානයේ ඇයද නුඹට අයිති වස්තුවක් යයි නුඹ සිතයි. නීති පොතේද ලියවී ඇත. සාක්ශිද ඇත. ඇයගේ සිත නුඹ දන්නේ නැත. සමහර විට ඇයගේ භෞතික ශරීරය නුඹ ලග තිබුනද ඇය නුඹ සයනයේ අනෙක් පස සිටියද ඇය සිත තිබෙන්නේ වෙනත් කෙනෙකු ලග විය හැක. මා මෙහිදී පවුල් උපදේශනය නොකරමි. මේ උදාහරනය ගත්තේ අප සිතේ අප නිර්මාණය කර ගෙන ඇති දේවල් වල ව්යාජත්වය ගෙන හැර පෑමටය. මිලියන බිලියන ගනන් උදාහරන දිය හැක. දැන් මම මගේ මේ ආටිකල් එකේ ප්‍රදාන පොයින්ට් එකට යොමු වෙමි.

මනස සියල්ල නිර්මාණය කරයි නම්, අපට ඇති වන සන්වේදනයන් වල වින්දනයන් හෝ විදීම් මනස තුලදීම සිදුවේනම්, ඒවා සත්ය බව මනස පිලිගන්නේ ශරීරය මනසට සම්බන්දන්වූ නිසා යැයි මා පෙර පැවසුවෙමි. ගන්න උදාහරණයක් ලෙස සිහිනයක්, අප සිහිනයක් දකිද්දී අප සිතන්නේ එය සත්යයක් කියාය. සමහර විට සිහිනය තුල අප තවත් සිහිනයක් දකිමු. ලුසිඩ් ඩ්‍රීමින් (Lucid dreaming) වල සිහින අපට වුවමනා ලෙස අප පරිහරනය කරමු. එසේනම් අප එහිදී ශරීරයද ඉන්වෝල්ව් වනවා යයි සිතයි. ශරීරයට දැනෙන රසාස්වාදයම සිහිනයදී අප විදී. සිහිනයේ නිරුවතින් ඇය සිටිනු දැක නුඹ ලිගුව ප්‍රාණවත් වේ. සමහර විට ස්වප්න මෝචනය ඇති වේ. එසේ නම් භෞතික ස්පර්ශයක් නැතිවම අප මොලයේ මනසේ වූ තෘප්තිමත් හෝ වේදනා අන්ශ සන්තෘප්ත වේ.

එනම් මනස අපට කරන්නේ විශාල මායාවකි. අප මේ ස්පර්ශයද සැබෑවක් ලෙස සිතුවද මෙයද යම්කිසි මායාකාරී අවස්තාවක් විය නොහැකිද. බිලියන ත්‍රිලියන ගනන් ග්‍රහ තාරකා අති විශ්වයක එලෙක්ට්‍රෝන මට්ටමකටත් කුඩා වන මනුශ්යන් වන අප මනස් තුල අප විශාල ලෝකයක් විශ්වයක් කරමත තබාගෙන ඇත. එහෙත් අඩු තරමින් ඒ ලෝකයේ විශ්වයේ සත්යාසත්යතාවයවත් අප නොදනී. අප විප්ලව කරමු, පන්චෛන්ද්‍රියන් පිනවමු, තවත් ප්‍රජනනය කර ජීවින් නිපදවා ඔවුන් අපේ යයි සිතා ජීවත් වෙමු.

සමහර විට මේ ජීවිතයේම සිදුවන දේ ශරීරය එක් තැනක තබා මනසේම අත්දකින ලෙස සැකසිය හැකි ක්‍රමයක් අනාගතයේ එනු ඇත (you are not aware that it is a game or living in a simulation) එවිට නුඹ ඒ මනස තුලම ඉපදී, ඉගෙන ගෙන, දරුවන් සාදා යම් යම් කන්ස්ට්‍රෙයින්ට් තුල ගත කර ( ගේම් එකක් තුල මෙන්) මිය යනු ඇත. එහෙත් සැබැවින් නුඹ කලදෙයක් නොමැත. මනස තුල වූ ගේම් එකක් නුඹ ආශාවන් හා ලොව අනෙකුත් සන්සිද්දීන් හා ගැටෙම්මින් යම් යම් සමතුලිතතාවන්ට පත් වෙමින් නැවත ඒවා බිදෙමින් ගේම් ඕවර් වෙන තුරු ප්ලේ කරනවා පමනි. ගේම් එකේ නුඹට පැවත්ම තහවුරු කරගැනීමට නුඹට රැකියා කිරීමට සිදු වනු ඇත. මැස්ලෝගේ හයරාකිය ඔස්සේ ගමන් කරනු ඇත. අවසන කාලය නිමාවනු ඇත. නුඹ සැබැවිනම ජීවත් වී ඇත්තේ ගේම් එකට වුවමනා ලෙස මිස නුඹට වුවමනා ලෙස නොවේ. කොටින් නුඹ, නුඹ කව්ද යන්න තේරුම් ගැනීමටද මේ ගේම් එක ඉඩ තබා නැත.

අවසානයි

දුලී

(ෆෝන් එකෙන් ටයිප් කලෙමි අක්ශර වැරදි ඇතොත් සමාවන්න)

අපේක්ශා

අපේක්ශා (කෙටි කතාව 18+)

ඒක මහ අමුතු දවසක්, මම කැම්පස් එකේ ඉගෙන ගන්න කාලෙ. තුන්වෙනි අවුරුද්ද. විජේරම හන්දියෙ බාර් එකකින් ගත්ත වයිට් ඩයමන් බෝතලේකින් අපි බෝඩිමේ කොල්ලො තුන් දෙනෙක් සප්පායම් උනා. මම ඉගෙන ගත්තෙ දර්ශනයයි කලා විශයනුයි. යාලුවො දෙන්නනම් භෞතික විද්‍යාව. උනුයි මගෙයි පෑහීම අමුතුම එකක් උනා. අපි ලෝකෙ දැක්කෙ දෙවිදියකට. හැබැයි මත ගැටුම් නම් තිබුනෙ නෑ. බෝතලේ ඉවර වෙලා එකෙක් කිව්වා යමන් ස්පා එකකට කියල. මහරගමට ගියාම ස්පා ඕනෙ තරම් තිබ්බ. එකෙක්ට නම් කෑල්ලක් හිටිය. හැබැයි මම තනිකඩ. අනිකා හෙව්වෙ ලොකු පස්සක් තියෙන කෙල්ලො. මම ගැන මට කියාගන්න තේරුමක් නෑ. හැබැයි මම කෙල්ලොන්ගෙ හොයන්න උත්සහ කලේ හැන්ගිච්ච කවියක්. නැත්තම් විසදන්න අමාරු ප්‍රෙහේලිකාවක් වගේ කෙල්ලෙක්. මේ ෆැන්ටසි වල හිර උන මම තනිකඩවම හිටිය. නැත්තම් ෆැන්ටසි හොයන්න ගිහින් බූට් එකක් දෙකක් තදින්ම කෑවා.

ඉතින් අපි වීල් එකක් අරන් මහරගමට ගියේ බස් වල අරක්කු බීල ගිහින් බයිට් වෙන්න බැරි නිසා. ඒ මගෙ ස්පා ගිය පලවෙනි දවස නෙමෙයි. හැබැයි හැගීමක් දැනෙන් නැති මස් කුට්ටියකගෙන් ලැබෙන ස්පර්ශය මට ඒ තරම් ආතල් එකක් දුන්නෙ නෑ. තිබහට කොකා කෝලා බොනව වගේ ඒක, කොච්චර බිව්වත් මගෙ පිපාසය ඉවර උනේ නැහැ. ඉතින් ඒ බොරු වැඩේ මම එච්චර ෆලෝ කලේ නැහැ. හැබැයි එදා තිබුන වෙරි මතයි, විභාග ආතතියයි නිසා මාත් ඔන්න ඔහෙ යනව කියල හිතන් වැඩේට බැස්ස. වෙලාව රෑ අටට විතර ඇති. නයිට් ටයිම් ස්පා එකක්. අපි දොර ඇරල ඇතුලට යද්දි එතන හිටපු රෙසිප්ශන් ඩයල් එක කිව්ව අද නම් කෙල්ලො හතර දෙනයි ඉන්නෙ බලල ගන්න කියල. අරුන් දෙන්නනම් පුරුදු කාරයො වගේ එබිල බැලුව. මට මොනව කලත් ලැජජාව හැමදාම හෙවනැල්ල වගේ හිටිය. අර ලොකු පස්සවල් හොයන එකා ඌටම හරියන අපේ බාසාවෙන් කියනවනම් ඇන්ට පාරක් අරගත්ත. මම ඒත් කල්පනා කලා, මේ ගෑනිට හිත යන්න තරම් ඌට තියෙන මාන්ශ ආශාව කොච්චරද කියල. කෑල්ල ඉන්න එකත් අරගත්ත එකක්. ඒකිත් බෝක්කුව පේන්න ස්කිනියක් ඇදල තොල් රතු කරන් හිටියා. මට හිතුන මේ ගෑනු දෙන්න අද මුන් දෙන්නව ගිලීද කියලත්.

එතනම එහා පැත්තෙ කෙරවලේ හිටිය කෙට්ටු ඔහේ බලාගත්තු අතේ බලන් ඉන්නව වගේ ඉන්න ටිකක් ගුප්ත වගේ කෙල්ලෙක්. ලිප්ස්ටික් ගාල හිටියෙ නම් නෑ. බෝක්කු පේන්න තරම් ලැමක් තිබුනෙත් නෑ. මල් මල් වගේ බ්ලවුස් එකක් ඒකි ඇදල හිටියෙ. ඔව්, ඒකි අර මම හොයනව වගේ ප්‍රෙහේලිකාවක්. හැබැයි සාමාන්යයෙන් කෙනෙක් බලපොරොත්තු වෙන ආතල් එකක් නම් ඒකිගෙන් ලැබෙන්නෙ නෑ කියල මට එවෙලෙම හිතුන. මම ඒකිව ගත්ත. මාවත් අරන් පාටිශන් කල කාමරේ ඇතුලට ගිය ඒකි තුවායක් ගෙනත් දීල කිව්ව සර් වොශ් එකක් දාගෙන එන්න කියල. මම ඒ දුන්න අන වෙරිමතින්ම ගිහින් පිලි පැද්ද. ඒකි ආවා. සර්ට ඕනෙ ෆීල් මසාජ් එකක්ද කියල ඒකි ගත් කටටම ඇහුව. මම කිව්ව දෙන එකක් දෙන්න මගෙ වෙරි හිදෙන්න කියල.

ඒ කාමරේ දාල තිබ්බෙ රතු පාට ලයිට් එකක්. මට ඒකිගෙ මූන හරියට පේන්නෙ නැහැ. හැබැයි මට තේරුනා ඒකි ගුප්තයි කියල. ඒක ඒකිගෙ මායමක් කියල මට හිතුනෙ නැහැ. මොකද මම කෙල්ලොන්ගෙ මායම් ඕන තරම් දැකල තිබුනා. ඒකි නිශ්ශබ්දයි. මම ඒ නිශ්ශබ්දතාවය බිදල ඇහුව ඔයාගෙ නම මොකද්ද කියල. සර් මම අමා. මට හ්ම්ම් කියනවට ඇරෙන්න වෙන කියන්න දෙයක් තිබ්බෙ නැහැ. මම දන්නව මේ නම් බොරු නම් කියල. ඔයා කොහෙද නන්ගි? මම ආයෙත් ඇහුව. සර් මම බන්ඩාරවෙල. මට පුදුම හිතුන, ඒ වගේ සෞම්ය පැත්තක් අත ඇරල මෙයා මේ ගෙන්දගම් පොලවෙ මිනුස්සුන්ගෙ ඇගවල් මසාජ් කරන්න තරම් මොනර කොලවලට තියෙන ආසාව මොකද්ද.

ඔන්න මට දැන් ප්‍රෙහේලිකාව විසදන්න හිතුන. ඒකිගෙ තිබුන හැන්ගිච්ච කවිය කියවන්න හිතුනා. ඇත්තටම මට ඒකිව දැනෙන්න ගත්ත. මසාජ් එක පැත්තකින් තියල මම ඒකිගෙ සුදු මූනු පොඩ්ඩ මගෙ උරහිසෙන් හේත්තු කරගත්ත. ඒ කෙහෙරැලි හරිම සෞම්යයි. ඒ මූන හරියට වලාකුලු වලින් වැහිල හිමිහිට පීදෙන්න තතනන හද පලුවක් වගේ. ඒ ඇස් දිගටි. මට තිබ්බ ලැජ්ජාවම එයාටත් තිබ්බ. එයා බිම බලන් හොරෙන් වගේ මගෙ ඇස් දිහා බලන්න උත්සහ කලා. මාත් එයාගෙ මූන හරහ වැටෙන කෙහෙරැලි ඇගිලි වලින් එහෙ මෙහෙ කරල ඒ ඇස් දිහාම බලන්න උත්සහ කලා. සර් ඔයා බීල නිසයි මේ රොමැන්ටික් වෙන්න හදන්නෙ. වෙලාවත් යනව සර්. ඉක්මනට ඉවර කරමු. එයා කිව්ව. ඒ වෙලාවෙ මමවත් දන්නෙ නැති මගෙ ස්වරූපයක් එලියට ආවා. මැනිකෙ උබ ඇයි මෙතනට ආවෙ. මම සන්වේදී වෙලා ඇහුව. ඇයි සර් මැනිකෙ කිව්වෙ. එයා පුදුමෙන් වගේ මම දිහා බලන් ඇහුව. ඉතින් මැනිකෙ මේ කොලබ මොනර කොල හෙව්වට උබත් මැනිකෙ කෙනෙක්නෙ කියල මට කිය උනා. ඒකිගෙ ඇස් කදුලින් පිරිල කියල මට රතු පාට ලයිට් එලියෙන් හොදට පෙනුනා. ඒ කදුලු වැඩි වෙලාවක් හිර කරන් ඉන්න එයාට පුලුවන් කමක් තිබුනෙ නෑ. මගෙ උරහිසේම ඔලුව තියන් අඩන්න ගත්තා. සර්.... මට සර් කියන්න එපා, මම රවීන්, මට එහෙම කතා කරන්න. බෑ සර් තවත් මාව අසරන කරන්න එපා. මට ඇත්තටම පුදුමයි. මේ ප්‍රෙහේලිකාව මට උත්තර වලට පාර පෙන්නන්න අරන්. සර් මගෙ පලවෙනි කොල්ල මට ආදරේට කිව්වෙ මැනිකෙ. අන්සබාගෙ හැදුන තාත්ත මට කතා කලේ මැනිකෙ කියල. අම්මව නම් මට ඒ තරම් මතක නෑ. අයිය එහෙම කතා කලාට මෙතනට එන හැමෝම මට කිව්වෙ බබා, පැටියො, ඩාලින් ස්වීටි, සෙක්සි වගේ වචන. ඇයි අයිය එහෙම කතා කලේ මට.... ඒකි අඩන එක නවත්තන්නෙ නෑ. ඇත්තටම මටත් කදුලක් මගෙ ඇස් වලින් වැටෙන එක නවත්තගන්න තරම් හයියක් තිබුනෙ නැහැ. මම ඒකිව හයියෙන් බදාගත්ත. අයියෙ මගෙ ඇත්ත නම අපේක්ශා ඔයා මට අමා කියන්න ඕනෙ නෑ. මට සතුටක් දැනුන. මම ඒ හැන්ගුන කවියෙ පද පේලි අර චයින්නීස් රතු ලයිට් එලියෙන් ටික ටික කියවන්න අරන් කියල මට හිතුනා.

එදා ඒ විදියට ඒ පැය ගෙවුනා. අපේක්ශව වත්තන් කරන් මම ඒ පැයම හිටිය. මම කිව්ව මම කවි ලියන්න ආසයි කියල. අපේක්ශාට ඕනෙ උනා මගෙ කවියක් බලන්න. මම මගෙ ෆෝන් එකේ තිබ්බ මම ලිව්ව කවියක් එයාට පෙන්නුවා. අයිය මම පොත් කියවන්න ආසයි. අයියට ආයෙත් එන්න කියල මම කියන්නෙ නෑ. ඒත් ආයෙත් එනවනම් මට පොතක් අරන් එන්න. යන්න ලන් වෙද්දි එයා කිව්වා. හරි නන්ගි. මට ඔයාව ආයෙත් නොදැක ඉන්න පුලුවන් වෙයි කියල මම හිතන්නෙ නැහැ. මම ආයෙත් එනව ඔයා මේ දාහ තියාගන්න කියල මම මොනර කොලයක් දික් කලේ කිසිම ආතල් එකක් නොගෙනමයි. එපා අයිය. ඔයා මට පොතක් ගේන්න. ටිප් එපා. කැමතිනම් ආයෙත් මැනිකෙ කියල කතා කරන්න යන්න කලින්. "හරි මගෙ මැනිකෙ ඔයා පරිස්සමෙන් ඉන්න, මේ එන නරින්ගෙන්".

පැය දන්නෙම නැතුව ඉවර වෙලා. යාලුවො දෙන්න මම එනකම් එල්යෙ සෝෆා එකේ ඉදන් බලන් ඉන්නව. යකෝ උබ අරක්කු බීලා ලේට් ටැබ්ලට් එකකුත් ගැහුවද. උන් හිතන දේ මට පැහැදිලි. යමන් යමන් අපි කොහොමත් ලේට් තමයි කියල මම ඇහැක් ගැහුව. හැබැයි මගෙ හිත ඇතුලෙ අපේක්ශාවක් මෝදු වෙමින් තිබ්බ. ආයෙත් අපේක්ශාව දකින්නෙ කවද්ද.

පහුවදා වෙද්දි වෙරි බැහැල. කැම්පසුත් ස්ටඩී ලීව් දීල. මට එක පාර මතක් උනේ අපේක්ශාව. ඊයෙ මම බීල හින්ද ඕනෙවට වඩා සන්වේදී උනා. අපේක්ශාත් පොඩි මායමක් දාන්න ඇති. ඒත්... ඒකිට ඒකෙන් වාසියක් උනේ නැහැ. ටිප් ගත්තෙත් නෑ. අර විදියට මාව බදන් අඩපු විදිය. මම කල්පනා කලා. මම තනිකමෙන් ගොඩක් බැට කෑවා. කැම්පස් එකේ දර්ශනය කරන කොල්ලෙක්ට කෙල්ලෙක් සෙට් කරගන්න ලේසි උනේ නැහැ. උන් ඔක්කොම හෙව්වෙ ඉන්ජිනේරුවො, දොස්තරල. දර්ශනය කරන එකෙක්ට ඉතින් මොන රස්සාද. රැව්ල කොන්ඩෙ වවන් ගස් ගල් දිහා බලන් කවි ලියන උන් තමයි අපි කියල උන් හිතුවෙ. සාම්ප්‍රදායිල මද්යම පාන්තික කෙල්ලෙක්ගෙ සිහින කුමාරයෙක්ගෙ පැකේජ් එකක් මගෙ ලග තිබ්බෙ නෑ. අර සුදු පාට ප්‍රියස් කාර් එකක්, අයි ෆෝන් එකක් ලොකූ ගෙයක්. ඒ පැකේජ් එක මට තිබුනේ නැහැ. ඩිග්‍රියෙන් පස්සෙත් පේන තෙක් මානෙකවත් ඒ දේවල් ලැබෙයි කියල මට හීනයක් තිබ්බෙත් නැහැ. ඉතින් මම ඒ වගේ බොරදියේ මාලු බාන්න ගියෙත් නෑ.

ඒ වෙලාවෙ මට තිබුන එකම හිතට දැනුන ස්ත්‍රී සුවය අපේක්ශා කියල හිතුනා. එයා තිබහට කොකාකෝල බොනව වගේ නෙමෙයි. කාන්තාරෙක අතරමන් උන මුවෙක්ට හම්බුන දිය කඩිත්තක් වගේ මට දැනුනා. ඒත් ඒක මිරිගුවක්ද කියල කියන්න තරම් මම දක්ශයෙක් උනේ නැහැ. කොහොම හරි ආදරේ කරන එකයි බුද්දිමත් වෙන එකයි දෙකම එක පාර කරන එක ලෙසි දෙයක් නෙමෙයි කියල මම තේරුම් අරන් හිටියා.

මම එදා නුගේගොඩ සරසවියට ආවා. ඒ මට සන්දෘෂ්ඨික වාදය ගැන පොතක් හොයාගන්න. හැබැයි ආව ගමන් මතක් උනේ අපේක්ශාගේ ඉල්ලීම. අපේක්ශට ගන්න ඕනෙ පොත මොකක්ද කියල මම දහ අතේ කල්පනා කලා. අන්තිමට නැවතුනේ පව්ලෝ කොයියෝගේ මිනිත්තු එකොලහ ලග. ඒක එයා වගේ, සමහරවිට ඊටත් එහා ගිය කෙල්ලෙක් ගැන කියවෙන පොතක්. මට ඕනෙ පොත නම් හම්බුනේ නැහැ. මට ඒ පොත එයාට දෙනකම් ඉවසිල්ලක් තිබුනෙ නැහැ. කමක් නැහැ මම අද ආයෙත් යනව. තාත්ත එව්ව සල්ලි තව ඇති. දාහයිනෙ ඕනෙ.

මම එදා හවස යාලුවොන්ට නොකියම අපේක්ශව බලන්න ආව. සාමන්ය විදියෙ කස්ටමර් කෙනෙක් විදියටම එයාව ගත්ත. එයත් වෙනසක් පෙන්නන්නෙ නැතුව සාමාන්ය විදියටම මාව පිලි අරන් පාටිශන් රූම් එකට එක්ක ගියා. ඒ දොරෙන් ඇතුලු උනා විතරයි මෙයා එක පාරටම පුදුම හයියෙන් මාව වැලද ගත්තා. ඊටවඩා දැනෙන්න කියනවනම් අවුරුදු ගානකින් දැක්ක කෙනෙක් වගේ මාව ඒකි බදා ගත්තා.

මැනිකෙ, මොකද මේ?

අයිය ඔයා ආයෙත් ඒවි කියල මම හිතුවෙ නැහැ. ඊයෙ බීල නිසානෙ එහෙම ලන් උනේ කියල හිතුනා. අය්ය ලගට එන්න කලින් මට මේ නගරෙ කිසිම තනිකමක් දැනුනෙ නැහැ. ඒත් අයිය ගිය වෙලේ ඉදන් මට කවදාවත් නැති තනිකමක් දැනෙන්න ගත්තා.

මැනිකෙ මම ඔයාට පොතක් ගෙනාවා මෙන්න. මගෙ බෑග් එකෙන් එලියට අරන් ඒ පොත දුන්නම අපේක්ශාගේ ඇස් දිලිහෙන්න ගත්තා. අයිය මට ඔයාට ආදරෙයි කියන්න බැහැ. ඒත් අයිය මගෙ ලගින් ඉන්න. මොන විදියට හරි.

ඔන්න ඔහොම අපේක්ශා මගේ ජීවිතේ කොටසක් වෙන එක නවත්තන්න මට බැරි උනා. මගෙ ජීවිතේ දැනුන ලොකුම දුක දැනුනෙ මගෙ අම්ම නැති උන දවස. ඒ මම කැම්පස් එකේ හතර වෙනි අවුරුද්දේ ඉන්න කොට. ඒ දුක කියල මට බෙරිහන් දීලා අඩන්න ඕනෙ උනා. පොඩි එකෙක් වගේ. ඒත් දවස් හත යනකම් මම හිතේ හිරකරන් හිටිය ඒ දුක. අට වෙනි දවසෙ මම ආවෙ අපේක්ශා හොයන්. එදා අපේක්ශා මාත් එක්ක බෙල්ලන්විල පන්සලට ගියා. ඒ වෙලාවෙ මම එයාගෙ උරහිසේ ඔලුව තියන් ඉකි ගගහ ඇඩුවා. අන්තිමට මගෙ එකම අපේක්ශාව උනේ අපේක්ශා. හැබැයි එයාගෙ ජොබ් එක එයාට කරන්න සිද්ද උනා. දවසක් මම එයාට එක යෝජනාවක් කලා. අපේක්ශා අපි දෙන්න පොඩි ඇනෙක්ස් එකක් අරන් ඉම්මු... අයිය ඔයාට ජීවිතයක් තියෙනව. ඔයා කුමාරයෙක්, මම ගනිකාවක්, ඔයා එනකම් කුමාරිකාවක් බලන් ඉන්නවා ඇති මේ ලෝකෙ කොහෙ හරි. අය්යගෙ නම කැත වෙන එක විතරයි වෙන්නෙ මේක අහු උනොත්. මම ඒකට විරුද්ද උනා. අපේක්ශා ඔයා ගනිකාවක් නම් ඔයාව හොයන් ආව මමත් ඊට සමානයි. අපි එකට ඉම්මු. අපේක්ශා ආයෙත් අඩන්න ගත්ත.

මගෙ අයියෙ, මට පුතෙක් ඉන්නව. එයා දරුවගෙ තාත්තගෙ අම්මල ගාව ඉන්නෙ. මගෙ අයිය එක්ක මම ඉන්න පින් කරල නැතුව ඇති. අයිය කොහොමද මෙහෙම ගෑනියෙක් එක්ක ඉන්නෙ.

ඇත්තටම අපේක්ශට පුතෙක් ඉනන්ව කියල මම දැනන් හිට්යා. එයාගේ ෆෝන් එකේ ෆොටෝ වලින් මම පුතාව දැකල තිබ්බ. හැබැයි එයාම කියනකම් ඒක අවුස්සන්න මට ඕනෙ කලේ නැහැ. මොකද එහෙම හිටිය කියල ඇත්තටම වෙනසක් වෙන්නෙත් නෑනෙ.

කොහොම හරි අපේක්ශා මාත් එක්ක ලිවින්ග් ටුගෙදර් ඉන්න ආවෙ නැහැ. හැබැයි අපි පුලුවන් හැම වෙලේම මුන ගැහුන. අපේක්ශා මට බදින්න වෙන්නෙ නැහැ. ඒක එයත් දැනන් හිටිය. බදිනව කියන එක ආදරේ අනිවාර්ය අවස්තාවක් කියල මම හිතුවෙත් නැහැ. මම කලේ විශේෂ උපාදියල්. මගෙ වැඩ තොගේ එන්න එන්නම වැඩි උනා. දර්ශනය විශේෂ උපාදියක අන්තිම අවුරුද්ද කියන්නෙ පිස්සෙක් වෙන්න ඔන්න මෙන්න වගේ තිය්න අවස්තාවක්. මගෙ හැම ආතතියක්ම අඩු කලේ අපේක්ශා.

අන්තිම සෙමෙස්තරේ අන්තිම විභාගෙත් ඉවර කරපු මම දවසක් අපේක්ශට කෙටි පනිවිඩයක් යවල කිව්ව හවසට මම එනවා කියල. ඒත් අපේක්ශාගෙන් පිලිතුරක් ආවෙ නැහැ. මම ස්පා එකට ගිහින් අපේක්ශගෙ හොදම මිතුරියගෙන්, රුවනි අක්කගෙන් ඇහුව කෝ අපේක්ශා කියල. රුවනි අක්කා දුන්නෙ හිත සැහැල්ලු වෙන උත්තරයක් නෙමෙයි. එයා පොඩි ලියුම් කෑල්ලක් මගෙ අතට දීල කිව්ව, මල්ලි ඔයා ආවොත් මේක දෙන්න කියල එයා කිව්ව.

"මගෙ අයියා, ඔයාගෙ ජීවිතේ මේක නෙමෙයි මගෙ අයියෙ, ඔයා ඔයාගෙ ජීව්තේට යන්න. මගෙ අය්යට මම ගොඩක් ආදරෙයි. මම බන්ඩාරවෙලට යනව අය්යේ. ඔයා මාව හොයන් එන්න එපා. මම ආයෙත් එන්න ආසාවක් නැහැ කොලබ....මගෙ අයියා කුමාරිකාවක් බදින්න, අය්ය හැමදාම ආස කලා වගේ දූ පැටික්කියෙක් හදන්න.... හීනෙන් ඇවිත් එකම එක පාරක් මට මැනිකෙ කියල කතා කරන්න. බුදුසරනයි මගෙ අයියෙ"

මට එන කදුලු පාලනය කරන එක ඒ වෙලාවෙ කරන්න පුලුවන්කමක් තිබ්බෙ නැහැ. මම බෝඩ්මට යනගමන් ගල් බාගයක් අරන් ගියා. යාලුවො ඒ වෙද්දි හිටියෙත් නැහැ. තනියම බීලා කන්නෙත් නැතිව නිදා ගත්ත.

මාස හයක් වගේ ගියා. මම උත්සහ කලා පශ්චාත් උපාදියට ශිෂ්යත්වයක් ගන්න. මොකද දර්ශනයට ලන්කාවෙ ඒතරම් තැනක් නැහැ. ඒත් පිටරට, විශේශයෙන් යුරෝපියානු රටවල දර්ශනය කල අය විවිද පර්යේශන වල නියැලුනා. විශේෂයෙන් මනෝ විභාගය සහ දිවිත්වය ගැන මගෙ ආශාවක් ඇති උනා. අවසානයේ මම නෙදර්ලන්තයේ ඈම්ස්තර්ඩෑම් විශ්වවිද්යාලයේ ශිෂ්යත්වයක් ලබා ගන්න සමත් උනා. ඒ ශිෂ්යත්වය ලැබුන දවස මගේ ජීවිතේ සතුටුම දවස. මම කොච්චර තනි උන කෙනෙක්ද කියනවනම් මගෙ ජීවිතේ සතුටුම ආරන්චිය කියන්නවත් මට කෙනෙක් හිටියෙ නෑ. මම පොඩි ලියුම් කෑල්ලක මේ විස්තරේ කියල රුවනි අක්කට දුන්න අපේක්ශට දෙන්න කියල හම්බුන දවසක.

ඈමතර්ඩෑම් නුවර ජීවිතය හරිම සෞම්ය එකක් උනා. කාලය ගත වෙලා ගියා, මම දන්නෙම නැතුව ඒ රටට මාව හුරු වෙලා ගියා. විශ්වවිද්යාලයේම පොඩි රස්සාවක් කරමින් ඉගෙන ගත්ත මට ඇනාව මුන ගැහුනෙ විශ්ව විද්යාල පුස්තකාලයේ ගත කරපු දවසකදි. ඇනා මගෙ හිතවතිය උනා. ඇනා ඉගෙන ගත්තෙ ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය. මම ගොඩක් ආසා කරපු තවත් විශයක් ඒක. ඉතින් අපි දෙන්නට කතා කරන්න ඕන තරම් දේවල් තිබුනා.ඒ විතරක් නෙමෙයි ඇවිදින්නත් ගොඩක් තැන්. අපි නිවාඩු වලට ඈම්ස්තර්ඩෑම් වල කලාගාර වල කව්තුකාගාර වල ඇවිද ඇවිද ඉතිහාසය ගැන කතා කලා. දිග නිවාඩුවක් හම්බුනොත් නෙදර්ලන්තෙ පිටිසර ගම්මාන වල ඇවිදින්න ගියා. රොතර්ඩෑම් වලට ගියා. සූරියකාන්ත මල් වතු වල ඇවිද්ද, නගරෙ වටේ ඉදිකරල තිබුන ඇල මාර්ග වල පොඩි බෝට්ටු වල නැගල එහේ මෙහේ ගියා. දන්න්ම නැතුව පශ්චාත් උපාදියත් ඉවර උනා. අවුරුදු දෙකක් දන්නෙම නැතුව ගත වෙලා.

මට ලන්කාවට පොඩි නිවාඩුවකට එන්න හිතුනා. මම ඇනාටත් ඒ ගමනට ආරාධනා කලා. ඇත්තමට මට ඕනෙ කලේ ඇනාව දැනට ලන්කාවෙ මට කියල ඉන්න එකම කෙනාට හදුනවල දෙන්න. මගෙ තාත්තට. ඒත් ඇනාට තිබුන වැඩත් එක්ක ඒ ගමනට එකතු වෙන්න පුලුවන්කමක් තිබුනෙ නැහැ. කොහොම හරි කේ එල් එම් ගුවන් යානයක නැගල මම අවුරුදු දෙකකට පස්සෙ ලන්කාවට අඩිය තිබ්බ.

මට තිබුනෙ සති දෙකක කාලයක්. මට ඕනෙ උනා කැම්පස් එක පැත්තෙ යන්න. විජේරාමෙ පැත්තෙ රව්මක් දාල පොඩි නොස්ටල්ජියාවක තනි වෙන්න. හිතට හොරෙන් තව පොඩි අපේක්ශාවක් තිබුනා. ඔව් ඒ අපේක්ශ ගැන හොයල බලන්න. මගෙ මැනිකෙ ගැන හොයල බලන්න.

මම මහරගමට යද්දි ටිකක් හවස් වෙලා. ස්පා එකට ගිහින් ඇහුවෙ රුවනි ඉන්නවද කියල. ඒත් ඒ වෙද්දි රුවනි අයින් වෙලා ගිහින්. ඒත් එතන හිටපු එක්කෙනෙක් මාව අදුර ගත්තා. මේ අර අමා (අපේක්ශගෙ ස්පා නම)ගෙ යාලුව නේද.

ඔව් අක්ක, අමා ගැන ආරන්චියක් නැද්ද.
මල්ලි අමා ආයෙත් මහරගමට ආව. හැබැයි මේ පාර ආවෙ පිලිකා රෝහලෙන් බෙහෙත් ගන්න. එයාගෙ ඇත්ත නමත් අපේක්ශා අන්තිමට නවතින්න උනෙත් අපේක්ශා පිලිකා රෝහලේ. හැබැයි එයාගෙ හිත හරිම හයියයි මල්ලි. අපේක්ශා හැම වෙලේම හිටියෙ හීනෙක. ඒ හීනෙ ඔයා. අපේක්ශා ෆේස් බුක් හිටියෙ නෑ. ඒත් පස්සෙ ප්‍රොෆයිල් එකක් හදන් ඔයාගෙ ෆොටෝ බලන්න ගත්ත. අපේක්ශා ඒවා බලල අඩනව, හිනහවෙනව. හැබයි එයා ලොකු ආසවකින් හිටිය මල්ලිව ආයෙත් බලන්න. මල්ලිට කියල මැනිකෙ කියල අහගන්න.

අක්කෙ මට කියන්න එයා කෝ, එයා කොහෙද ඉන්නෙ? ප්ලීස් මට ඉන්න තැනක් කියන්න.

අපේක්ශා ඉන්නව මල්ලි, මේ ලගම, එයා පොඩි ඇනෙක්ස් එකක් අරන් පුතා එක්ක එහෙ ඉන්නව. පුතා මෙහෙ ඉස්කෝලෙ යනව. දැන් ටිකක් හොදයි එයාට. ඒත් තවම ටිකක් දුර්වලයි. අපේ නන්ගි කෙනෙක් ඉන්නව එයා ලග බෝඩ් වෙලා. තනියක් නෑ ඒ නිසා. ඉන්න මම මල්ලිට ඇඩ්‍රස් එක දෙන්නම්.

මහරගම ටව්න් එකෙන් පොඩ්ඩක් එහාට වෙන්න තියෙන ලේන් එකක් පොඩි ගෙයක්. මලකඩ කාපු ගේට්ටුවක් ඉස්සරහ මම නැවතුනා. බෙල් එක ගහන්න කලින් මට තේරුනා මගෙ පපුව ගැහෙන සද්දෙ. අවුරුදු දෙකහමාරකට කලින් මගෙ ජීවිතේ එකම අපේක්ශාව "මගෙ අපේක්ශා". මම දුක හිතුනම ඉකි ගගහ අඩපු උරහිස, සතුටක් ආවම ඒ ඇස් දිහා බලන් මම ඒ ආරන්චි කියල අපේක්ශගෙ ඇස් දෙක දිලිහෙන හැටි බලන් හිටියා. ඕන දෙයක් වෙද්දෙන් මම සීනුව නාද කලා.

මම ඇස් දෙක හිර කරල පියාගත්ත. මගෙ හදවත ඒ මොහොතට සූදානම් නැහැ. ඒත් මට ආයෙත් ඒ ඇස් දෙක දිහා බලන්න ඕනෙ කලා. ඒ දොර විවර කලා... මගෙ කවිය, මගෙ කවදාවත් විසදන්න බැරි උන ප්‍රෙහේලිකාව, ආයෙත් මගෙ ඉස්සරහ...

"මැනිකෙ, උබ කොහොමද මාව දාල ගියේ මේ තරම් දුර..."

"මගෙ අයිය අද මේ විදියට මාව බලන්න ආවෙ මම එදා ඒ විදියට ගිය නිසා නේද මගෙ අයියෙ... අයිය ලොකු දුරක් ගිහින් ආයෙත් මගෙ ඉස්සරහටම ආවද මගෙ අය්යෙ"

මට කතාකරගන්න ශක්තියක් නැත. මම දනින් වැටී ඇයව වැලද ගත්තෙමි. පැයක්ද දෙකක්ද කියා මතක නැත. මම මගේ මව හැර ගිය දිනයේ ඇය වත්තම් කර හැඩුවා සේ ඇය ඉදිරියේ කුඩා දරුවෙකු සේ හඩන්නට වීමි. ඇය කේඩෑරි වී ගොසිනි. එහෙත් ඇයගේ සිහිනයේ ඇය එල්ලී සිට ඇත. ඒ සිහිනය ඇයගේ ජීවිතය ඇයගෙන් උදුරගන්නවාටත් වඩා ශක්තිමත් දෙයක් වීද....

ඇයගේ සිහිනය... තවත් වරක් මාගේ මුවින් මැනිකේ කියා අසා ගැනීමට....

මෙය මා ලියන්නේ ගුවන් තොටුපලේ සිටයි. තවත් පැය කිහිපයකින් මම සිටිනුයේ වෙනස්ම යථාර්තයකය. කුමාරිකාවක් සමගය. එහෙත් "මැනිකෙ" උබ මගේ සිහින වල සින්නක්කර අයිතිය ලබා හමාරය. යතාර්තය හමුවේ ප්‍රේමය පරාද වී දනගසා ඇත. එහෙත් අප මියෙන තුරු අප ආදාරය පවතිනු ඇත. සමාජය හමුවේ ගනිකාවක් වූ ඇය මහට අපේක්ශාවක්ම විය. අප සිහින හමුවේ කාලය දුර තවදුරටත් සාධක නොවනු ඇත. ඇය මාගේ ආත්මයේ සාර්වකාලීන නොමියෙන පෙම්වතිය වනු ඇත. ඇය මා අසල නොසිටියත්. කිසිදා එක් නොවන සාමාන්තර රේඛා මෙන් අප කාලය ඔස්සේ ගමන් කරනු ඇත.

දුලී

( මනකල්පිතයි)

පරාවර්තන (කෙටි කතාව)

පරාවර්තන (කෙටි කතාව)

"ඒකි හරිම ආසයි මාත් එක්ක ගොලුමඩම හන්දියෙ ආශා හෝටලෙන් ඌරු මස් එක්ක බිත්තර රොටි කන්න, අපේ  ගෙදර තිබ්බෙ සොයිසපුර. ඒක ගෙයක් කිව්වට පොඩි කාමරේකුයි කුස්සියයි, සාල කෑල්ලකුයි කුස්සියයි ඔක්කොම එකට තිබ්බ පොඩි ගේ කෑල්ලක්. හැබැයි ඒකියි මායි සතුටින් හිටිය බන්. සදුනිව මට සෙට් උනේ මම බියගම කලාපෙ බුක් හයර් එකක ඩ්‍රයිවින් කරන දවස් වල, එතකොට මට වයස 27ක් 28ක් වෙන්න ඇති. මම ඒ දවස් වල ගොඩක් ආතල් එකේ හිටිය චරිතයක් බන්. අතේ සතේ නැතත් හිතේ සතුට තිබ්බ. මම සදුනිව දැක්කෙ ෆැක්ටරිය ලග වෙසක් දවස් වල තිබුන බත් දන්සැලකදි."

 "ඒකි සුදු කෙට්ටු කෙල්ලෙක් බන්. ඇස් දෙකේ කලු ඉන්ගිරියාව කහපාටට හුරුයි. හරියට මගෙ නැතිවුන අම්මගෙ වගේ. මට ඒකි දැක්ක වෙලාවෙ දැනුනෙ මගෙ අම්ම ආයෙත් මගෙ ලගට ආව වගේ හැගීමක්. ඔය කිව්වට අපේ අම්මයි මමයි අතර ලොකු බැදීමක් තිබ්බෙ නෑ. අම්මට ආදරෙයි කියල හැමදාම හිතුවත් මගෙ හිතේ තිබ්බ තරුන මදේ ලොකුකම ගහපු මොකද්දෝ උද්දච්චකමක් මට මගෙ අම්ම ගැන තිබ්බ ආදරේ කියාගන්න ඉඩ දුන්නෙ නෑ. අඩු ගානෙ බන් අම්මට මගෙ අතින් බත් කටක් කන්න දෙන්න මට බැරි උනා අම්ම මැරෙද්දි පපුවෙ අමාරුවක් හැදිල. මට රස්සාවක් තිබ්බෙ නෑ බන් අම්මව හොද ඉස්පිරිතාලෙකට එක්ක යන්නවත්. "

"සදුනිව දැක්කම මට හිතුනෙ අම්මට දෙන්න බැරි උන ආදරේ දෙන්න කෙනෙක් හම්බුනා වගේ හැගීමක්. මම බඩුකාරයෙක් තමයි හැබැයි උඹ විශ්වාස කරයිද මම දන්නෙ නෑ. මම ඒකිට කැමති උනේ ඒකිගෙ පුක දිහා බලලවත් තන් දෙක දිහා බලලවත් නෙමෙයි, අර කහ පාටට හුරු ලස්සන ඇස් දෙක දැකල."

ඔහු එක දිගට කියාගෙන යයි.

චමින්ද "ඇතුලට" ගිහින් දැන් අවුරුදු දෙකකට ආසන්න කාලයක් ගොසින්ය. වැලිකඩ ආව මුල දවස් වල දැනුන අමාරුව දැන් ඔහුට ඒ තරම් නොදැනේ. චමින්දගේ සෙල් එකට දැම්ම රුවන් ගන්ජ සීන් එකකට ඇතුලට ආව පොඩි එකෙකි. වයස නම් අවුරුදු 25කට වඩා නැත. කොහොම හරි චමින්දට පෑහෙන ගතිලක්ශණ රුවන්ටද තිබුනි.

රුවන්ටද චමින්දගේ ස්ටෝරිය රස වැටී ඇත. "චමින්ද අයිය ඉතින් කියපන්කො. උඹ කොහොමද බන් සදුනිව සෙට් කරගත්තෙ?"

"සදුනි හිටපු බෝඩිමේ ප්ලේස් එක මම මගෙ බුක් හයර් එකේ හිටපු කෙල්ලෙක්ගෙන් අහල දැන ගත්ත. ඒකි හිටියෙ සියබලාපෙවත්ත හරියෙ බෝඩිමක. මම තව සීන් එකක් හොයා ගත්ත. ඒකි හැම පෝයටම සියඹලාපෙවත්ත බෙල්ලකපපු හන්දියෙ පන්සලට එනව කියල යාලුව එක්ක. මම ඕක නෝට් කරල හරියටම දන්සැල තිබ්බ වෙසක් පෝයට පස්සෙ පොසොන් එක දවසෙ හැන්දැ වෙලා පන්සලට ගියා. ඒකි එන ටයිම් එක හොයාගත්තෙත් අර කෙල්ලගෙන්මයි. උඹ කියන්නෙ රුවනො, ඒකිගෙ සුදු මූනට හද එලිය වැටිල දිලිසෙනව දකිද්දි මගෙ හිතට හරිම සනීපයක් දැනුන බන්. ඒකි අතේ තිබ්බ සුදු නෙලුම් මල් දෙකට වඩා ඒකි ලස්සනයි බන්. මට ඒකිගෙ ඇස් දිහා හොරෙන් බලන්න හිතුන. ඒත් මට ලැජ්ජයි බන්. මොන බඩ්ඩ ටෝක් කලත් සිරා හැගීමක් එන එකීට ටෝක් කරන්න ලේසි නෑනෙ බන්. සමහර විට ඒකිට කොල්ලෙක් ඇති කියලත් හිතුන. ඕන හු&£+ක් කියල මම ඒකිට වචනයක් දාන්න හිතුව. උඹට මම ඒ වෙලාවෙ කතා කරපුව කියන්න යන්නෙ නෑ. ඒත් උඹට මේක කියන්නම්. ඒ පෝය දවසෙ අන්තිම පැය ගත වෙද්දිත් මම ඒකිගෙ බෝඩිම ගාවට වෙලා කතා කලා, යන්න පිට වෙද්දි ඒකිගෙ සුදු නලලට මම පොඩි හාද්දක් දුන්න. මට ඒ වෙලාවෙ දැනුන එකම දේ එලොව ඉදන් මගෙ අම්ම මට සුරන්ගනාවියක් එවල කියන හැගීම බන්." 

"උඹල දෙන්න එහෙම්ම බදින්න ඇති නේද චමින්ද අයියා එක හුස්මට? "

"ආයෙත් මොනවද බන් මම වැඩිය හිත හිත ඉන්න ගියෙ නෑ, කෙල්ල මට බොක්කෙන් ලව් මම ඒකිගෙන් බදින්න ඇහුව ගමන් ඒකි හා කිව්ව. ඒකිගෙ ගම බදුල්ල හාලිඇල. ඒ පොසොන් පෝයෙන් පස්සෙ තව මාස තුනක්වත් ගියෙ නෑ ඒක අහන්න බන්. ඒකි මට උන්ගෙ ගෙදර එන්න කිව්ව බදින්න අහපු දවසෙම. ඒකිගෙ ගෙවල් බදුල්ල හාලි ඇල.
අපේ ගෙවල් දෙබරවැව, ඒත් මම බෝඩ් වෙලා හිටියෙ බියගම කලාපෙ කිට්ටුව. පස්සෙ කාලෙක මට බාටා එකේ ජොබ සෙට් උනාම තමයි සදුනිව එක්ක සොයිසපුරට ආවෙ. ඉතින් මම බයික් එකේ ඒකිවත් දාගෙන වැහි දවසකම හාලි ඇල යන්න පිටත් උනා. ගෙවල් වලින් මට අව්ලක් දැම්මෙත් නෑ. ඔහොම්ම ඉතින් අපි පොඩියට මගුල කෑව."

චමින්ද මේ අතීතාවර්ජනය කරන කල්හි ඔහුගේ දෙනෙත් අමුතුම දීප්තියකින් දිලිහෙයි. එහෙත් විටෙක කදුලු වලින් තෙත්වන ඒ දෙනෙතේ වේදනාව රුවන්ගෙන් සැගවීමට ඔහු දරන උත්සහය එතරම් සාර්තක නැත.

"කොහොම හරි සදුනි ජොබට යන එක නැවතුනේ පලවෙනි ලමය ලැබෙන්න ඉන්න දවස් වලමයි. ඔය අතරෙ මට බාටා එකේ ලොරියක ජොබ් එකක් සෙට් උනා. ඒකෙ පඩි හොදයි. මම 45ක් විතර ගත්ත බන් ඒ දවස් වල. ඉතින් සදුනිව රසාවට යවන්න ඕනෙ උනෙත් නෑ. මම බුක් හයර් එක කල වෑන් එකේ අයිති සරුත් මට අයින් වෙද්දි 50ක් විතර දුන්න ලමයට බැන්කුපොතක් ඇරල කීයක් හරි දාපන් කියල. හම්බුනේ කෙල්ලෙක්නෙ බන්. ඒක නිසා ටිකක් වගකීමෙන් ජීවත් වෙන්න ඕනෙ කියල අපි දෙන්නම සොයිසපුර ජීවිතේ පටන් ගත්තෙ. "

"උඹට වැලිකඩ එන්න උනේ මොකෝ බන් චමින්ද අයියෙ? උඹල සෑහෙන්න ලස්සනට පවුල් කාල තියෙනවනෙ බන්. මොනවද බන් උඹලට අඩු, උඹත් එහෙම කන්න බොන්න වියදන් කරන එකෙක් නෙමෙයිනෙ." රුවන්ට තවත් ගැටලුවකි

"උඹට මම කිව්වේ ජීව්තේ සතුටු කෑල්ල විතරයි බන්. මිනිස්සු හැමදාම හන්ගන්නෙ දුක කෑල්ල, උඹ අහන නිසා කියන්නම්. මම පොඩි කාලෙ ඉදන් කුකුල් කේන්ති කාරයෙක් බන්. අපේ අම්මත් මම නිසා සෑහෙන්න දුක් වින්ද. පිට ලෝකෙ එවුන් නිසා මට තරහක් ආවත් මම ඒක පිට කලේ අපේ අම්මගෙන්. අම්ම ඕක තේරුම් අරන් හිටිය. ඒත් සෑහෙන්න දුක් වින්ද බන් මන් නිසා. මම උඹට කිව්වෙ සදුනිගෙ ඇස් දෙක දිහා බලපු පලවෙනු වතාවෙම මට අපේ අම්මව මතක් උනේ කියල, ඒ ඇස් අපේ අම්මගෙම ඇස් කියල, ඕකෙ අනික් පැත්තත් මම උඹට කියන්නම්, අපේ අම්මගෙන් පස්සෙ මගෙ ඔක්කොම ගූ වැඩ කර ගැහුවෙ සදුනි බන්. ජොබ් එකේ අව්ලක් ගියත් මම ඒ තරහ පිට කලේ සදුනිගෙන්. ඒකි බත් බෙදල දුන්න පිගානෙන්ම මම ඒකිට ගහල ඇති. පොඩි කෙල්ල ඉස්සරහ මම ඒකිට ගහල ඇති. ඒත් බන් පැයක් යන්න කලින් මම සදුනිව වත්තන් කරන් ආයෙත් අඩල සමාව ඉල්ලනව බන් පොඩි එකෙක් වගේ. ඕක සදුනි දන්නවා. සදුනිගෙ ආදරේ පොඩ්ඩක්වත් අඩු උනේ නෑ ඒ තේරුම් ගැනීම නිසා. පොඩි කෙලී බලන් ඉද්දි ලොකු උනා. ඒකිට ඉස්කෝලයක් හොයන්න අපි නොවින්ද දුකක් නැහැ බන්. අපේ පදින්චි ප්‍රශ්න නිසා ඒ පැත්තෙ ඉස්කෝල ඉල්ලන සහතික හොයලම සදුනිගෙ කකුල් ඉදිමෙන්න ඇති ඒ කාලෙ. කොහොම හරි මම මේ සිද්දිය බාටා එකේ වැඩකරන ස්ටෝරුවෙ සුනිල් අයියට කිව්වා. පොර එක එක මන්ත්‍රීල ඇමතිලට වැඩ කලා ජොබ කරන ගමන්."

"හැබැයි ඌ මට උදව් කරන්න පොරොන්දු උනේ මොරටුවෙ රත්නජීව මහත්තයගෙ චන්ද වැඩ වලට උදව් ඕන කියන පොරොන්දුවත් එක්ක. මට ඔය පෝස්ටර් ගහන වැඩ අනන් මනන් නයිට් ගහන වැඩ එ තරම් අමාරු නෑනෙ බන්. රත්නජීව මහත්තයගෙ පුතා එන්ගලන්තෙ ඉදන් ඇවිත් හිටියෙ ඒ දවස්වලමයි. මට තිබ්බෙ පුතා ගහන ප්ලෑන් කැම්පේන් වලට හෙල්ප් එකක් දෙන්න. දවල්ට බාටා එකේ වැඩ, රෑ වෙද්දි රත්නජීව මහත්තයගෙ කාර්යාලෙ වැඩ. මට දෝනිව ඉස්කෝලෙකට දාගන්න රත්නජීව මහත්තය උදව් කලා. උඹ දැනගනින් මට උදව්වක් කලොත් මම ඌට පන උනත් දෙනව."

"ඉතින් බන් උඹ වැලිකඩ ආවෙ?"

"හිටපන් රුවනො, උඹට කියන්නම්, ගන්ජ සුරුට්ටුවක් ඔතන ඉක්මනට උඹට මේව කියන්න බෑ. පොඩි රත්නජීව මහත්තයට කල් යද්දි මාව හොදටම සෙට් උනා. මට බාටා එකේ ජොබෙන් අයින් වෙලා ඇසිස්ටන් වැඩේ කලොත් හොදට ගෙවන්නම් කිව්ව. ඉතින් මොකට වද විදිනවද බන්. සදුනි පොඩ්ඩක් ඕකට අවුල් දැම්ම. ඒත් මට රත්නජීව මහත්තයගෙ වචනෙ අහක දාන්න බෑ. "

"මට මහලොකු වැඩක් තිබ්බෙ නෑ. පොඩි රත්නජීව මහත්තයගෙ ඩ්‍රයිවර් වැඩේ කලා. ඇසිස්ටන් වැඩ කිව්වට ඉතින් තිබුනෙ පොඩි සර් කෙල්ලො උස්සන් හෝටල් වලට යද්දි ඔත්තු බලන එක තමයි. පොඩි සර් ලන්කාවට ඇවිත් තියෙන්නෙ තාත්තගෙ වැඩ වලට උදව් කරන්න කියල. හැබැයි සෙල්ලක්කාරකම උපරිම තිබ්බ. සතියෙ දවස් හතට කෙල්ලො 7 දෙනෙක් අරන් ගිය දවස් තිබ්බ. සර් හොයන්නෙ අමුතු කෙල්ලො. හැන්ගිච්ච ලස්සනක් තිබ්බ කෙල්ලො. මම ඒ වැඩ වලට සපෝට් කරන්න ඒ තරම් කැමති උනේ නෑ මටත් ඉන්නෙ දුවෙක් නිසා. ඒත් මගෙ රස්සාව මට ඕනෙ. අනික ලොකු සර් මට කරපු උදව් මට අමතක නෑ. පොඩි සර් උනත් මට සැලකුවෙ යාලුවෙක්ට වගේ. සමහරදාට සර් වාහනේ අරන් මාව ගන්න එනව මම පරක්කු උනොත්. ඒත් මට බනින්නෙ නැහැ. හැබැයි මගෙ ජීවිතේ අවසානයත් අපේ සතුටෙ අවසානයත් ලන් වෙනව කියල මට දැනුනෙ නෑ."

"ඒ කිව්වෙ චම්න්ද අයියෙ?"

"දවසක් මට දෙබර වැව මල ගෙදරක යන්න සිද්ද උනා හදිසියෙම. මම පොඩි සර්ට කිව්ව ඕක. කියල බයික් එකේම ගාලු පාරෙ පිටත් උනා දෙබරවැව යන්න. උදේම්ම ගියත් යද්දි හැන්දැ උනා. ගිය ගමන් මම සදුනිට කෝල් එකක් ගැහුවා. හැබැයි ඉස්සුවෙ නෑ පෝන් එක. මම එච්චර හිතුවෙ නෑ. රෑට කන්න ලන් වෙලා ආයෙත් මම කෝල් එකක් ගැහුවා. එතකොට ඉස්සුව. හැබැයි කතා කලේ අමුතු විදියට."

"මම පහුවදා ආයෙත් ගෙදර එද්දි හවස් උනා. සදුනිගෙ වෙනස මට ගොඩක් දැනුනා. මම හාර හාර ඇහුවත් මට කිසිම දෙයක් කිව්වෙ නෑ. ඇගට හරි නෑ කියල මාව මග අරින්න ගත්ත. මට ලොකු සැකයක් ආවා, අර මගෙ හැන්ගිච්ච කේන්තිය, හැන්ගිච්ච යක්සය එලියට එන්න ගත්තා. සැරෙන් සැරේ මම සදුනි ගාවට ගිහින් උර හිසෙන් අල්ලන් හොල්ල හොල්ල ඇහුව ඇත්තකියපිය බැල්ලියෙ උඹ මට මොකක්හරි බලු වැඩක් කලා නේද කියල. මට මාව කන්ට්‍රෝල් නෑ බන් ඒ වෙලාවට. ඉන්න තැනක් මතක නෑ. ඒකි අන්තිමට මට උත්තර දුන්න. සදුනි මට කවදාවත් දෙයක් හන්ගපු කෙල්ලෙක් නෙමෙයි බන්. ඒකි මගෙ දෙවෙනි අම්ම වගේ. ඒත් ඒකි කිව්ව දේ මට දරන්න බැරි උනා."

"මගෙ මහත්තයො පොඩි සර් ඊයෙ ආවා මහත්තය දෙබරවැව ගිය වෙලේ. පොඩි සර්ට මම ඇවිත් වාඩි වෙන්න කිව්ව තේ එකක් බීල යන්න. ආයෙත් මම ඇහුවා මේ හදිස්සියෙ ඇයි කියල. මම නයිටිය පිටින් හිටියෙ මහත්තයො. මම ලමෙක් ඉන්න ගෑනියෙක් කියල පොඩි සර් දන්නවනෙ. ඒත් එක පාර මගෙ ලගට ඇවිත් මාව බදා ගත්ත. මට කෑ ගහන්න හයියක් ආවෙ නෑ මහත්තයො ඒ වෙලාවෙ. අනේ බුදු මහත්තයො මගෙන් ඊට වඩා අහන්න එපා මාව මරල දාන්න මගෙ මහත්තයො. මගෙ මහත්තයගෙ රස්සාවට මොනව හරි උනොත් මගෙ ලමයයි අපි හැම කෙනාමයි ඉවරයි මහත්තයො අනේ මට සමාවෙන්න"

"සදුනිගෙ වචන මට තවත් ඇහෙනෙ නැතුව ගියා බන්. මට පොඩි සර්ව මරන්නම ඕනෙ උනා. මගෙ තරහව මට පාලනය කරගන්න බැරි උනා බන්. මම ඒ වෙලාවෙම පිහියක් කිහිල්ලෙ ගහන් පොඩි සර් හොයන් ගියා පිස්සෙක් වගේ. වෙන හු#&ක් වෙයි. මට තවත් ජීවත් වෙන්න හේතුවක් තිබ්බෙ නෑ වගේ දැනුන. මට හිටියෙ මගෙ ගෑනියි ලමයයි විතරයි බන්. දැන් මගෙ ගෑනි මට නැති වෙලා ඉවරයි වගේ දැනුනෙ."

"උඹ පොඩි සර්ට මොකද කලේ?" රුවන්ට හුස්ම ගන්නත් අමතක සේය.

"මම ඔපිස් එකට යද්දි පොඩි සර් හිටියෙ නෑ. ඊට පස්සෙ මම ඔපිස් එකට වෙලා හිටිය සර් එනකම් මොකුත් උනේ නෑ වගේ. රෑ 8,9 වෙද්දි සර් ආව. මම එහෙම්ම සර් ගාවට ගිහින් ඇන්න මට පුලුවන් හත්තිය දාල. වැඩක් උනේ නෑ බන් සර් ඒ පාරෙන් බේරුනා. ලග හිටිය උන් මාව අල්ල ගත්ත. හැබැයි උන් මට සර් මොනවත් කරන්න කලින් මාව පොලිසියට දුන්න. එලියෙ හිටියත් සර් මාව මරනව මොනව හරි කරල. මිනීමරන්න තැත් කලා කියල මාව මෙතන්ට එව්ව බන්. තව අවුරුදු 8ක් වත් මෙතන ලගින්න වෙයි. දැන් පොඩි සර් පලාත්සබාවෙ. ලොකු සර් පාර්ලිමේන්තුවෙ මට හෙල්ලෙන්නවත් බෑ එලියට ආවොත්."

"සදුනියි ලමයයි බන් එතකොට?"

"සදුනි ආයෙත් ලග ගාමන්ට් එකක ජොබ් එකට යන්න ගත්ත. මට ඊට පස්සෙ ඒකි දිහා කෙලින් බලන්න බැරි උනා බන්. ඒකි වැරදි නැතුව ඇති. ඒත් මට ඒකි දිහා බලද්දි ලොකු වේදනාවක් තරහක් එක්ක අප්පිරියාවක් ආවෙ බන්".

"ඒකි මාව බලන්න ආව හැම වෙලේම වචනයක් දෙකක් කතා කරල යන්න ගියා. ලමය දැන් ලොකු ලමෙක් වෙලා ඇති. සදුනි මාව බලන්න එන එක නවත්තල දැන් මාස 6කට වැඩි ඇති. හිටපන් උඹට පොටෝ එකක් පෙන්නන්න මගෙ සදුනියගෙ"

රාත්‍රී දහයටත් ලගය. ඔවුන් දෙදෙනාට වේලාව ගැන හැගීමක් නොමැත. එහෙත් නිදිමතද ටික ටික පැමිනීම වැලකිය නොහැක. කලකට පසු සිදුවූ මේ මතකාවර්ජනය චමින්දට යම් විරහවක් මුසු වූ අමුතු හැගීමක් ගෙන දී ඇත.  ජීවිතයේ කිසිදු සිහිනයක් ඔහුට නොමැත. ඔහු හට වර්තමානයේ ජීවත්වන සදුනි ගැන කිසිදු දැනීමක් නොමැත. එහෙත් වෙසක් පෝය දා දුටු සදුනිගේ දෑස, පොසොන් පෝය දා සද එලියෙන් දුටු සදුනිගේ වතෙහි සොදුරු බව ඔහුගේ මතකයන් තුල දෝන්කාර දෙයි. ජීව්තයේ සිහින කිසිත් නොමැති, ජීවත් වන්න හේතුවක් නොමැති මිනිසෙකුගේ එකම ගැලවීම පෙර විදි සුන්දර මතක සටහන් තුල ජීවත් වීම බව ඔහුට පසක් වී ඇති සැටියකි.

පසු දින සෙල් එකෙන් එලියට විත් මිරිස් පාත්තියක වැඩකට ඔවුන් යොමු වූයේ සිරගෙදර නිලදාරීන්ගේ අණ කිරීමෙනි. රුවන් චමින්ද සහ වෙනත් සෙල් එකක සිටින අලුතෙන් වැලිකඩ පැමිනි චාමර ඇතුලු පිරිසද මේ වැඩෙහි යෙදුනහ. හදිසියේ චමින්දගේ ඉනේ ගසා සිටි යම් කොල කැබැල්ලක් වැටෙනු චාමරට ඇස ගැටිනි. ඔහු එය චමින්දට දෙන්න පෙර හොදින් බැලුවේය. චාමරගේ නලල රැලි වැටී ඇස් විශාල වනු චමින්ද දුටුවද ඔහුගේ ඉනෙහි ගසා සිටි කොල කැබැල්ල ගැන මීටරයක් නොතිබිනි.

"අඩෝ චමින්දය, මේ ගෑනිව උඹ දන්නෙ කොහොමද බන්" චාමර ඇසීය.

"මොන ගෑනිද බන්" චමින්දගේ හඩ කුතුහලයෙන් පිරී ඇත.

"මේ උබේ ඉනේ ගහන් හිටපු පොටෝ එක, ඒ ගෑනිව මම හොදට දන්නව බන්, මේ අර වැල්ලවත්තෙ තියෙන රත්නජීව ඇමතියගෙ සෙට් එක කරන බඩු පොට් එකේ ඉන්න ටානියනෙ බන්" චාමර කිසිත් නොසිතා කියාගෙන ගියේය.

"ඔය මගෙ ගෑනි බන්, ඒකි ටානිය නෙමෙයි, සදුනි..." අකුනු සැරක් වැදුනාක් මෙන් වේදනාවක් දැනුනද චමින්ද සන්සුන්ය. සිදුවූ සිදුවීම දෙස රුවන් වික්ශිප්තව බලා සිටී. කුකුල් කේන්ති කාරයෙක් මේ තරම් ඉවසීමකින්... රුවන් කල්පනා කරයි...

"මගෙ සදුනි මට නැති වෙලා ගොඩක් දවස් බන්.... දැන් ඉන්න සදුනිට නෙමෙයි ඒ කාලෙ මගෙ ජීවිතේ හිටපු සදුනි, ඒ කහපාට ඇස්, නෙලුම් මලකට වඩා ලස්සන ඒ මූනු පොඩ්ඩට මම තවත් ආදරෙයි බන්."

මිනිසෙකුට හෝ ගැහැනියකට ජීවිතය දෙන්නේ තවත් මිනිසෙකුගේ සිතය. මිනිසුන් ජීවත් වන්නේ තවත් මිනිසුන්ගේ, එසේත් නොමැති නම් තම ප්‍රේමියන්ගේ හදවත් තුලය. එනම් එකම භෞතිකමය ජීවයක් තුල මරන සහ උපත් කිහිපයක් එකම පුද්ගලයෙකුට ඇති වීම පවත්නා වූ යතාර්තයෙහි නොවැලැක්විය හැක්කක් බව දැන් චමින්ද අවබෝද කරගෙන හමාරය.

චමින්දද තම පෙර ආත්මය මරනයට ලක් කර වර්තමාන පැවැත්ම උදෙසා වූ උපතට ජීවය දී ඇත.  එහෙත් සිය මවගේ ආත්මයේ පරාවර්තනය වූ සදුනිගේ අහින්සකත්වය, සුන්දරත්වය ඔහුගේ අවසන් හුස්ම ගත වන මොහොතේද ඔහුට විරහව මුසු සොදුරු හැගීමක් ගෙන දෙනු ඇත.

නිමි.

දුලී

Teach your Kid!

Teach them!

Don't fill your kid's head with religion, don't brainwash their heads with faith about an unseen super human or super power or a God! Instead teach them Philosophy and power of a soul with integrity, teach them how to extract rational beliefs from faith and religion. Teach them Mathematics, Science, Literature, Art, Humanity and the art of living without harming others. It's ok to accept a religion as a cultural and aesthetic aspect, which inherits the attributes of your forefathers' culture.

Teach them how to recognize morals without referring a book with statements and rules of an unseen God. Teach them the meaning of word fraternity and how to respect other living beings (not just humanbeings). Teach them how to enjoy Moonlight sonata of Beethoven, Teach them how to feel the beauty of a poem written by Rumi or Khalil Gibran or any. Teach them the world history, what happened in the Buchenwald camp during the Holocaust days, teach them how Renaissance was happened with the help of Arts and power of rational Human mind.

Teach them if they want to feel the beauty of different cultures, they should accept the differences of others. Meanwhile teach them how to fight with the injustice, how to fight with irrational beliefs and unjust social dynamics, how to fight with corruption and all the wrong doings which are defined as wrong doings with a fair rationality. Teach them it is okay to cry as a man when his mom died, when his true love fails and when his motherland fails. Teach them it is okay to be a warrior as a woman when her rights fail, when her freedom of living is ruined by patriarchy or ruined by any sort of power. 

Teach them the power of weapons like Pen, Art and art of communicating. Teach them it's ok to live a short life in a meaningful way and it's useless to live hundred years without doing nothing. Teach them how to find the freedom within self and with others. Teach them earth is just a cosmic dust in this indefinite universe and we are just microbes who exist for a uncountable shorter period when compared to the universal time.

Teach them every moment passing on earth is an opportunity to find the beauty of human experience, so don't waste it for a useless shit. Teach them the art of loving and way of enjoying the precise sublime of human feeling of love!

Dulitha.